to top

Guilty Pleasure: de Toppers

Een paar jaar geleden bedacht ik stiekem dat het me wel leuk leek om een keertje naar de Toppers te gaan. Ik luister zelf nooit Nederlandstalige muziek, maar het leek me echt heel leuk om met een bomvolle Arena mee te zingen en feesten op vrolijke liedjes. In 2011 ging ik voor het eerst en sindsdien ben ik hooked. Ieder jaar breng ik een bezoekje aan één van de concerten en verheug ik me in de week die daarvoor komt al enorm. Gisteren gingen we weer en we hebben een hele leuke avond gehad. Toch was die deze keer heel anders dan andere jaren…

Doorgaans ben ik voorafgaande aan een avondje Toppers de hele middag druk bezig met make-uppen, om rond 4 uur met z’n allen in de stad af te spreken om vast een wijntje te drinken op een terras. Vervolgens gaan we uit eten en vertrekken we met de metro richting de Arena alwaar het feest los zal barsten. Door de paar wijntjes die we tijdens het eten hebben gedronken, zit de stemming er meestal al goed in. Dansen op Hollandse knallers gaat dan automatisch en de avond vliegt voorbij.

De boys, helemaal in stijl met de 'vlag van hun land als een cape' (naar een nummer van Yellow Claw)

De boys, helemaal in stijl met de ‘vlag van hun land als een cape’ (naar een nummer van Yellow Claw)

En ik, met een schaamteloze selfie

En ik, met een schaamteloze selfie

Maar zoals jullie weten ben ik nu zwanger. En dat maakt alles anders! Toen we begin december kaartjes kochten, was ik nog niet zwanger. Ik wist wel dat we rond die periode zouden beginnen met ‘een poging wagen’, maar ik had nooit verwacht dat het meteen raak zou zijn en ik dus met bijna 25 weken zwangerschap de hele avond op het veld zou moeten staan! Ik heb me daar van tevoren dus best zorgen over gemaakt. Zal ik het wel redden om de hele avond te staan? Wat doe ik mijn kind aan om de hele avond in die herrie te staan? En natuurlijk: hoe leuk zijn de Toppers als je er broodnuchter naar kijkt? Ik heb het inmiddels allemaal ondervonden.

Gisteren begon als alle andere jaren: lekker een hele middag make-uppen en rommelen aan mijn haren. Dat was best gelukt, al zeg ik het zelf. Het thema was ‘Made in Holland’ en alle feestgangers was gevraagd een bepaalde kleur aan te doen. De bovenste ring in het rood, de middelste in het wit en de mensen die op het veld zouden staan was gevraagd in het blauw te komen. Ik trok dus een mooie blauwe jurk aan, make-upte een blauw lijntje onder mijn ogen en deed (voor het effect) een blauwe hawaii-bloemenketting om, die we diezelfde middag bij Xenos vonden. Vervolgens gingen we, net als andere jaren naar de stad om vast een drankje op het terras te drinken.

Mijn cocktail moest nog komen...

Mijn cocktail moest nog komen…

Op het Rembrandtplein bestelde ik een virgin Strawberry Daiquiri, mijn lievelingscocktail. We zaten gezellig met ons gezelschap te kletsen, tot het tijd was om naar het restaurant te gaan. Daar hebben we lekker gegeten en om half 8 vertrokken we naar het centraal station om de metro naar de Arena te pakken. Die was afgeladen met feestgangers, wat stiekem best gezellig was.

Eenmaal in de Arena moest ik al snel concluderen dat mijn voeten een beetje pijn deden. Dat merk je normaal niet, wanneer er een wijntje in zit! Of het kwam door het extra gewicht. Daar ben ik in ieder geval niet achter gekomen. Tot aan 11 uur heb ik me in ieder geval prima vermaakt. Ik danste gezellig met iedereen mee, genoot van de sfeer en zong uit volle borst mee toen 2Unlimited een medley deed. Daarna was mijn energie in ieder geval op. Ik wilde zitten, had geen zin meer om mee te feesten en wilde stiekem het liefst gaan slapen. Mijn groepje kwam gedurende de avond regelmatig vragen of ik me nog wel goed voelde en om 11 uur konden ze zien dat ik moe was. Toch verzekerde ik ze ervan dat ik het nog wel vol kon houden (ik wilde namelijk niets missen en kon het best wel even) en uiteindelijk vertrokken we een kwartier van tevoren. Mijn oom kwam ons ophalen en zette ons thuis af.

Hier moest het feest nog beginnen!

Hier moest het feest nog beginnen!

En een selfie van mij en mijn liefste!

En een selfie van mij en mijn liefste!

Daar sprong ik meteen onder een warme douche, om vervolgens uitgeput op bed te ploffen en heerlijk in slaap te vallen. Ons kleine mannetje heb ik tijdens de avond zelf amper gevoeld. Misschien was hij wel aan het schoppen, maar heb ik het door alle drukte niet gemerkt. Of was hij, door mijn dansende bewegingen, in een diepe slaap gewiegd. Gelukkig liet hij ’s nachts goed merken dat hij er nog was.

De conclusie die ik kan trekken na deze editie van de Toppers: het was leuk om er weer bij geweest te zijn. Maar heel eerlijk gezegd heb ik toch wel gemerkt dat het allemaal nét iets gezelliger, vrolijker en gewoonweg leuker is met een borreltje op. Niet dat ik me doorgaans volgiet, maar een wijntje of drie draagt stiekem wel bij aan de feeststemming. Hoe dan ook was de sfeer nog steeds goed en heb ik nog steeds een hele leuke avond gehad. Maar nog een keer als zwangere meedoen? Dat weet ik niet zo!

(Oh en mijn moeder en tante waren ook mee, maar ik weet niet of die met hun hoofd op mijn blog willen. Dus geen foto’s van hun! ;-))

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.