Moeders voor Moeders, wat deed ik?

dinsdag, mei 13, 2014 20 Permalink 0

Ik volg heel veel zwangere bloggers, of bloggers die inmiddels moeder zijn geworden. Ieder krampje, groeispurtje en iedere echo wordt besproken. Ik vind dat geweldig leuk om te lezen, vooral nu ik zelf zwanger ben. Zoveel is zo heerlijk herkenbaar! Het is namelijk zo’n bijzondere tijd en het is fijn om te merken dat sommige mensen ergens hetzelfde over denken of voelen als ik. Toch is er één onderwerp waar ik maar weinig tot niets over las, maar waar ik wel vaak naar word gevraagd. En dat is ‘Moeders voor Moeders’. Vandaag wil ik jullie antwoord geven op de veelgestelde vraag: “deed jij mee, en zo nee, waarom niet?”

Moeders voor Moeders?
Voordat ik zwanger werd, was ik al bekend met de stichting ‘Moeders voor Moeders’. De zwangere vrouw kan tussen week 6 en week 16 haar urine opvangen in speciale flessen die eens per week worden opgehaald en omgewisseld voor nieuwe, lege flessen. Uit de urine van de zwangere vrouw wordt het hormoon hCG gewonnen. Daar wordt vervolgens een middeltje van gemaakt dat vrouwen, die moeite hebben met zwanger worden, kan helpen hun droom op een gezin te verwezenlijken. Het klonk toen voor mij als een kleine moeite met een groot gewin. Wie wilde dat nou niet?

Ongelofelijk
Het viel me dan ook vies van mezelf tegen toen bleek dat ik dat dus niet wilde, toen ik uiteindelijk zwanger was. Vanwege heel wat (egoïstische?) redenen. Vanaf het moment dat ik een positieve zwangerschapstest in handen had, kon ik niet geloven dat het echt zover was. Bij ieder kwaaltje dat ik had, dacht ik: ‘zit tussen mijn oren’. Toen we Het Nieuws aan mijn ouders en schoonouders hadden verteld, voelde het alsof we hadden gelogen. Ik kon zó niet geloven dat ik écht zwanger was! Om die reden wilde ik sowieso tot aan week 11 (toen ik de termijnecho had) niet meedoen met Moeders voor Moeders. Ook was ik af en toe toch wel misselijk ’s ochtends. Ik had gelezen dat de flessen enorm stinken naar urine, daar zat ik dus écht niet op te wachten! Bovendien ben ik erg onhandig als het om vloeistoffen gaat. Ik zag mezelf eerlijk gezegd gewoon niet boven het aanrecht klooien met schenkbekers en trechters vol met mijn eigen, warme urine. Ik had tijdens alle zwangerschapstesten die ik had gedaan al genoeg over mijn handen gepist en vond het wel mooi geweest. Tot slot wist ik simpelweg niet waar ik die sixpack pis uiteindelijk moest bewaren. We wilden de zwangerschap nog voor ons houden tot een goede echo, maar hoe verklaar je dan dat dampende rek met flessen vol pis aan visite?

IMG_4733

Na de echo
Ook na de (gelukkig hele positieve!) termijnecho met 11 weken, kon ik mezelf er niet toe zetten om contact op te nemen met Moeders voor Moeders. Iedereen in onze omgeving was dan wel op de hoogte van Het Nieuws, ik moest er nog steeds niet aan denken om in flessen te moeten plassen en dat vervolgens te bewaren. Ik vond alles wat er gebeurde zó ontzettend spannend, alles was zó nieuw. Ik was voor het eerst zwanger, zat in een achtbaan van emoties, liep bij een loopbaancoach en had ontslag genomen. Het was, vooral nu ik erop terugkijk, een hele rare periode. Op één of andere manier heb ik toen niet aan anderen gedacht, maar puur en alleen aan mezelf. Daar had ik op dat moment ook echt even genoeg aan, heel eerlijk gezegd.

Te anoniem
Ik heb me daar heus wel schuldig over gevoeld. In mijn omgeving zijn namelijk wel wat vrouwen voor wie zwanger worden helaas niet zo vanzelfsprekend is als het voor mij was. Had ik het voor hen dan niet gewoon over? Toch vond ik niet dat zo bij elkaar op te tellen was. Als ik letterlijk een vriendin kon helpen door een jáár in flessen te plassen, dan zou ik dat zonder twijfel doen. Maar urine inleveren, waar dan misschien hormonen van gemaakt worden, waar dan misschien wel of niet iemand mee geholpen wordt… Het was mij te abstract.

IMG_4830
Kleine moeite?
Ik wil met dit stukje benadrukken dat iedereen haar eigen beslissing hierin moet kunnen maken, zonder hier scheef op aangekeken te worden. ‘Even’ wekenlang je urine verzamelen in hergebruikte flessen, op het moment dat je onder andere misschien last hebt van ochtendmisselijkheid, kan voor de ene vrouw inderdaad een kleine moeite zijn. Een andere vrouw moet daar niet aan denken en dat is haar goed recht. Natuurlijk gun ik het iedere vrouw met een kinderwens om zwanger te worden; het is zo ontzettend mooi. Dat ik niet mee heb gedaan aan Moeders voor Moeders, verandert niets aan het feit dat ik het iedereen zou gunnen. Al kan ik me voorstellen dat het ergens wat hypocriet over kan komen.

Herkenning
Gisteravond was ik op zoek naar artikelen of forumposts van vrouwen die bewust ervoor hadden gekozen níet mee te doen met Moeders voor Moeders. Die kon ik niet vinden. Er waren, voor zover ik kon zien, geen artikelen van vrouwen die uitlegden waarom ze ervoor hadden gekozen niet mee te doen. Ook las ik op fora alleen maar hele enthousiaste reacties van ervaringsdeskundigen. Ik voelde me steeds ongemakkelijker. Jeetje, íedereen had meegedaan en had het ‘een kleine moeite’ gevonden, had ik me niet toch op moeten geven toen het nog kon? Op Twitter postte ik dat ik dit stukje aan het typen was, maar dat ik twijfelde of ik hem wel online kon zetten. Ik was namelijk een beetje huiverig voor eventuele reacties. Gelukkig kreeg ik al snel veel bijval. Er bleken heel veel meer vrouwen te zijn die bewust ervoor hebben gekozen om niet mee te doen, meestal met dezelfde redenen als ik had. Ook las ik reacties van vrouwen die wél hadden meegedaan, maar het enorm vervelend hadden gevonden. Absoluut geen ‘kleine moeite’, maar een enorme crime.

Eigen keuze
Ik heb nog meer respect voor de vrouwen die met Moeders voor Moeders hebben meegedaan dan ik al had. Ik vind het heel knap dat er vrouwen zijn die, in de eerste periode van de zwangerschap, nog ruimte in hun hoofd hadden om te denken aan andere vrouwen. Zonder daar zelf beter van te worden, want laten we eerlijk wezen, voor dat armbandje hoef je het niet te doen! Toch heb ik er geen spijt van dat ik niet heb meegedaan aan Moeders voor Moeders. Met een opgeheven hoofd geef ik toe dat het voor mij wel teveel moeite was, op dat rare, hectische, bijzondere moment van mijn leven. Ik denk dat het heel goed is dat er vrouwen zijn die hun urine afstaan, maar ik ben ook heel blij dat het ieders eigen keuze is.

Ik ben nu dan ook heel benieuwd naar hoe jullie erin staan. Aan de mama’s en zwangere vrouwen: hebben jullie meegedaan aan Moeders voor Moeders? En aan de vrouwen die nog niet voor dit dilemma hebben gestaan: hoe denk je over je urine verzamelen voor Moeders voor Moeders? Zou je ervoor open staan? Ik hoop wel dat iedereen bereid is elkaars beslissing hierin te respecteren, maar dat zal vast lukken! <3

(Meer artikelen over mijn zwangerschap vind je hier op mijn blog, of op Mommy to be!)

20 Comments
  • Anouk
    mei 13, 2014

    Herkenbaar! Ik heb ook niet meegedaan, oa om de redenen die jij noemt. Mijn zwangerschap was een verrassing, had op dat moment tijd nodig om eraan te wennen. Daarnaast was ik torn al behoorlijk ziek en het idee van pies in een fles maakte me al misselijk… Oh en praktisch gezien, door een drukke baan zou ik ook maar zon twee keer pee dag thuis naar de wc gaan.!Best egoïstisch maar het was goed zo. Misschien dat ik er bij een tweede kindje anders over denk

  • Renee
    mei 13, 2014

    We hadden hier gisteravond al wat contact over op Twitter. Het leek mij een kleine moeite. Plassen in een kan, overgieten in een fles en klaar. De vrouw van MvM die langs kwam was super aardig en bevestigde echt dat ik wat goeds deed etc. Maar toen die eerste week.. Ik werk gewoon fulltime dus plaste ’s ochtends in zo’n kan en ’s avond wat. Die flessen stinken ja, maar ik heb een tik dat ik m’n adem inhoud zodra ik ook maar denk dat iets stinkt. De flessen worden elke woensdag opgehaald. Je kan ze gewoon in de tuin/voordeur zetten en ze worden gewisseld. Er is namelijk geen vaste tijd dat ze worden gehaald. Dit was dus mijn punt. Wij wonen in een appartement. Ik moest ze naar die vrouw brengen. Leek me geen probleem. Totdat ik na 1 week ’s morgens met een tas vol flessen naar de auto liep. Pffff. En dan na een lange werkdag door de drukke avondspits naar die vrouw. Toen was ik er al klaar mee. Kwam ik bij die vrouw, voor de deur zouden nieuwe lege kratten staan. Die stonden er dus niet. Klaar mee! Opzich vond ik het plassen niet zo’n probleem, maar dat wegbrengen was voor mij teveel gedoe. Het was een opluchting voor me toen ik zonder kratten naar huis reed!

  • Shirley
    mei 13, 2014

    Ik heb ook niet meegedaan om dezelfde redenen. Heel egoïstisch maar op dat moment draaide de wereld even om mij en was ik enorm veel bezig met mijn éigen zwangerschap. Het is niet niks, om voor de eerste keer zwanger te zijn. Je belandt inderdaad in een achtbaan n om dan nog te denken aan flessen etc. En ja, waar laat je die? Niemand wist het hier tot week 12. Nee, ik sta nog steeds achter mijn keuze!

  • Manon
    mei 13, 2014

    Nou, ik heb dus precies hetzelfde. Ik durfde het niet ook vanwege het feit dat ik dacht dat het allemaal maar nep was. Ook is dit mijn eerste zwangerschap en alles is eng, spannend en nieuw… Daarnaast heb ik zelf al enorme moeite met drinken en dat is iets waar ik me nu op moet gaan focussen en dan zou ik OOK nog eens vieze stinkflessen in huis hebben moeten staan… No, thanks! En ik woon in een buurt waar de sociale controle erg groot is. Hoe had ik dat moeten verklaren als ik elke week een krat met pis in de voortuin “verstop” en elke week komt er een mannetje in onze tuin wroeten met een wit busje? Ik ben allang blij dat ik de 12 weken “safe” gehaald heb joh! Och ik merk het al wel, ik kan zoveeeeeeel hierover opnoemen waarom niet… Misschien een tweede zwangerschap ooit als alles iets bekender is.

  • Jessica
    mei 13, 2014

    Amen! Zoals ik je al vertelde, deed ik niet mee omdat in de tijden dat ik maar niet zwanger raakte, er een meeeega reclame bord van MvM voor mijn deur stond. Met koeieletters “Jouw geluk kun je delen”. Ik vond het zo pijnlijk om meerdere keren per dag naar dat bord te kijken. Ik had helemaal geen geluk om te delen!

    Dus tsja, toen het na een paar maanden wel zover was, had ik er echt geen trek meer in. Egoïstisch? Misschien. Maar voor mij de juiste keuze! Of ik het bij (eventuele) volgende kinderen ga doen, ik heb geen idee!

  • Annemiek
    mei 13, 2014

    Ik heb bij mijn eerste zwangerschap wel meegedaan aan Moeders voor Moeders. Ik wilde ook andere vrouwen het geluk gunnen dat ik op dat moment ervoer. Het opvangen viel mij erg mee en niemand heeft ooit gemerkt dat ik eraan meedeed. MvM regelt dat ook heel netjes. Omdat het begin van mijn zwangerschap nu moeilijk verliep heb ik deze keer niet meegedaan. Toch zou ik bij een volgende zwangerschap gewoon weer meedoen (als het kan) want ik vind het een wonder!

  • Marieke
    mei 13, 2014

    Ik heb wel meegedaan met Moeders voor Moeders. Toen ik nog heel jong was vond ik het al zo oneerlijk dat er mensen zijn die niet of heel moeilijk zwanger kunnen worden. Toen ik vrij snel zwanger raakte vond ik dan ook dat ik het moest doen. Uiteindelijk viel het vies (letterlijk) tegen, maar ik heb het de volledige periode volgehouden. In mijn omgeving is het zwanger worden helemaal niet zo vanzelfsprekend en als ik zie hoeveel verdriet en onzekerheid dat met zich meebrengt vind ik het een voorrecht dat ik een mini steentje bij kan dragen aan het geluk van een ander. De volgende keer doe ik het zeker weer, ondanks de misselijkheid, het mannetje met de bus en de gore lucht uit dieflessen, daar kom ik wel weer overheen!

    Ieder z’n keus natuurlijk, maar ondanks de onzekere en zware zwangerschap die ik zelf had ben ik blij dat ik het gedaan heb.

  • Femke
    mei 13, 2014

    Ik heb wel meegedaan. Waarom? Omdat ik andere vrouwen ook een zwangerschap en kind gun.
    We waren zelf bijna bezig met ivf en dat heeft mij laten inzien hoe gevoelig dit is als het niet lukt. En voor mij voelde dit als een kleine bijdrage.
    De laatste maand had ik echt geen zin meer om steeds in die kan te plassen, maar ik hb het volgehouden.

  • Petra
    mei 13, 2014

    Ik had het zelf kunnen schrijven. Om exact dezelfde redenen heb ik niet meegedaan. De zwangerschap voelt zo onwerkelijk. |Dat moet echt even landen, ondanks dat het een bewuste keuze was. Bovendien was ik echt zo misselijk die lucht had ik echt er niet bij kunnen hebben. Ik vind het een prachtig doel en voel me ergens toch ook wel schuldig maar ik kon mijn eigen gevoelens niet opzij zetten.

  • ioon
    mei 13, 2014

    Ik doe wel mee. Hoewel het minimaal is de afgelopen maand.

    Ik begon met goede moed. Vond het niet zo erg om te doen en de flessen had ik gewoon op het balkon staan. En het ging ook goed, tot ik misselijk werd en begon met overgeven. Daarna had ik er geen puf voor. De chemische geur uit die flessen heeft me menig maal over het randje geduwd en dan is de lol er snel af.

    Als Ossenaar voelde ik me bijna verplicht om mee te doen omdat hier nogal geëtaleerd wordt dat het in Oss begonnen is. Leek me ook mooi, ik zo snel en dan anderen helpen bij wie dat niet zo snel gaat.

    Maar goed, werkelijkheid is minder rooskleurig en ik weet niet of ik het nog een keer zou doen. Ik weet ook niet of ik die flessengeur nog ooit in mn leven kan hebben zonder misselijk te worden.

  • Alida
    mei 14, 2014

    Ik heb nu wel meegedaan, maar pas na 9 weken, toen de eerste echo achter de rug was. Als ik aan die lucht denk ga ik nog over mijn nek.
    Wij wonen in een appartement, de sociale controle is erg groot. Dus mensen hadden al snel door dat er weer iemand zwanger was en ik was eigenlijk de enige die dat op dat moment kon zijn.
    Ik kreeg dus directe vragen van mensen. Heel erg jammer! Ik doe een volgende keer denk ik ook moet meer mee.

  • S
    mei 14, 2014

    Ik doe wel mee. Toen ik nog maar net wist dat ik zwanger was heb ik me meteen opgegeven. Ik ben net een paar dagen bezig en vind het geen probleem om in een opvangkan (een soort maatbeker) te plassen die je in de (grote, blauwe en ondoorzichtige)fles overgiet. Ik vind het een (tot nu toe) kleine moeite om iets terug te doen voor vrouwen bij wie het niet zo makkelijk gaat als bij mij. En ja ook ik woon in een flat en zet de kratten gewoon naast de portiekdeur. Dan weten de buren maar dat er iemand in de flat zwanger is, prima, het is geen staatsgeheim. Voor mij is de zwangerschap ook nog heel onwerkelijk en stiekem denk ik elke dag dat ik het me vast inbeeld en dat die testen vals positief zijn en dat de verloskundige me straks bij de eerste echo uit zal lachen omdat er niets te zien is. Maar ik ben tegelijk zó dankbaar, dat ik uit die dankbaarheid iets wil doen.

    • Betty
      mei 14, 2014

      Gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat leuk!

  • blaqu
    juli 28, 2014

    S, ik sluit mij helemaal bij jou aan. Ik doe ook mee vanaf het prille begin. Mede omdat ik eerder een miskraam heb gehad en nu enorm dankbaar ben opnieuw zwanger te zijn. Daarnaast zijn er in mijn omgeving veel ongewenst kinderlozen. Ik vind het een kleine moeite, maar nu ik misselijk begin te worden vind ik het wel zwaarder. Naarmate de flessen voller raken wordt de uribelucht ook sterker, ik moet er echt van kokhalzen. Dat is wel jammer, maar ik zet wel door voor het goede doel.

  • khald
    april 12, 2015

    Ik heb zeker mee gedaan maar bij mijn eerste zwangerschap niet wel bij de 2 de.
    bij mijn eerste zwangerschap vond ik het zonde dat ik niet heb mee gedaan mijn moeder zei te veel tegen mij dat doe je toch niet al die moeite
    Telkens iemand aan je deur om de flessen op te halen ze vond het eerder gedoe dan kleine moeite.
    Maar bij mijn 2 de zwangerschap deed ik het wel ik vond het een bijzonder idee om andere vrouwen te kunnen helpen en voelde mij trots
    ik hoef ook niks er voor terug zoals jij schrijft zoals een cadeautje natuurlijk doe je het niet om
    Er iets voor terug te willen althans ik niet
    Want mijn zwangerschap was al een cadeautje voor mij . Ik was zo gelukkig dat ik voor de 2 keer zo snel weer zwanger was dat ik mee deed
    ik kon mijn geluk al niet op .
    Het was vooral een trots gevoel om andere vrouwen te helpen en ik vond het zonde al die plasjes met hcg wat heel zonde de toilet in ging
    Dus beter mensen helpen .
    groetjes Felicia

  • Suzanne
    juni 11, 2015

    Hoi.

    Ik wilde graag even reageren op je blog. Ik ben nu 26 weken zwanger en heb destijds wel mee gedaan met mvm. Ik wilde graag andere helpen en als dat kon door urine op te vangen waarom niet? Zo gezegd zo gedaan aangemeld enzo. Maar die vrouw die ik had wat een stomme doos. Ze was ontzettend beperkt in haar tijd en voor m’n gevoel was ze gewoon een riedel aan het afwerken. Niet zon positief begin. Ook deed ze erg moeilijk over de plek waar ik de flessen neer moest zetten. Ik wilde dit enigzins anoniem doen ivm veel buren en dat was allemaal lastig. Heel vervelend. Uiteindelijk toch gedaan om toch andere te helpen en mezelf proberen te verplaatsen wat als ik zo’n vrouw was dan zou ik ook blij zijn met die medicatie.
    Maar mijn hemel naar een aantal welen werd ik misselijk gaf ik over en zag ik op tegen dat gepis in die maatbeker. Bah bah. Uiteindelijk tot week 14 volgehouden en toen was ik er klaar mee en heb mij via de site afgemeld. Maar vond de benadering helemaal ronduit slecht. Geen dankmail oid kon ervan af!
    Volgende keer doe ik niet mee. Het is me teveel gedoe en de benadering van consulenten (degene die ik had) is ronduit om te janken zo slecht.

    Groetjes Suzanne

    • Betty
      juni 11, 2015

      Wat jammer dat je zo’n nare ervaring hebt gehad met moeders voor moeders. Ik overweeg een eventuele volgende keer wel mee te doen, maar dit is inderdaad precies waar ik tegenop kijk. 🙁

  • Angela
    juli 7, 2015

    Eigenlijk zocht ik ervaringen over de combinatietest en zag ook deze blog van je over MvM. Ik ben momenteel 8 weken zwanger en doe nu 2 weken mee met MvM.
    De consulente die bij ons kwam was super aardig en nam echt de tijd om alles uit te leggen en vragen te beantwoorden. Bij mij komt iedere maandag een chauffeur om het op te halen. Is mijn partner thuis dan geeft hij het af en afgelopen week hebben we het op de galerij gezet.
    De lucht is inderdaad minder prettig. Dat komt omdat er een vloeistof inzit waar ook alcohol inzit. Die lucht is zeker in de ochtend niet fijn.. Ik wissel mijn flessen dus niet ’s ochtends maar na mijn werk. Zo heb ik minder last van de lucht. Voor de rest valt het me alles mee.

  • Marloes
    december 4, 2015

    Ik ben voor het eerst zwanger en doen mee. Ik ben 23 jaar en was in 1 keer zwanger. Eigenlijk had ik dat niet verwacht en is het ietsie te vroeg gepland i.v.m. de bruiloft die er aan komt. Maar goed ik werk op het consultatie bureau en kom daarom veel moeders tegen. Veel van deze moeder vertellen aan mij hun verhaal en de tegenslagen die ze hebben gehad. Ik hoorde veel over moeders voor moeders en dat het een goede organisatie was. Ik draag graag mijn steentje bij en heb daarom besloten om mee te doen. Ook al vind ik het erg onhandig en kan ik absoluut niet om gaan met die maatbeker.

    Ik begrijp niet hoe alle prille moeders zo in eigen wereld leven ik heb dat zelf totaal niet dus misschien dat ik het daarom ook niet begrijp. Wel vind ik dat iedereen zelf de keuze moet maken. Het is tenslotte je eigen lichaam en je eigen urine!!

    Iedereen een fijne zwangerschap en een fijne mama tijd!

  • Daan
    oktober 18, 2016

    Fijn dat er meer zijn die het tegenstaat. Ik word er om aangevallen, en dat terwijl ik het weken heb gedaan, misselijk en al. Rare verhalen over steunen van bioindustrie, cosmetische industrie en kunstmest waren voor mij de druppel. Respecteer elkaars keuze.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *