to top

Haat/liefde verhouding met mijn haar

Ik ben kaal geboren. Mijn gebrek aan haar op mijn hoofd, maakte ik goed door met een zwarte vacht op mijn rug te komen. Gelukkig verdween die snel, maar de haren op mijn hoofd lieten lang op zich wachten. Zo rond mijn eerste verjaardag verschenen er wat donshaartjes op mijn bolletje. Die groeiden in korte tijd uit tot een flinke bos krullen. Iedereen vond ze prachtig, wilde mijn haar aanraken en maakte er opmerkingen over. Sindsdien heb ik een haat/liefde verhouding met mijn haar. 

Vlechtjes en staartjes
Ik weet nog dat ik als meisje op de basisschool altijd stikjaloers was op meiden met lang, dik, glanzend haar, dat vlotjes over hun schouders viel. Ik had een ontploft vogelnestje op mijn hoofd. Althans, zo beleefde ik het. Mijn haar zat nooit zoals ik het wilde en als mijn moeder een poging deed om mijn haar te borstelen en er gezellige strikjes of clipjes in te doen, dan gilde ik de straat bij elkaar van de pijn. Waar mijn tantes vlot en vloeiend door het steile haar van mijn nichtjes gingen, deed mijn moeder er (uiterst zorgvuldig) in mijn beleving uren over om mijn bos door te borstelen. Clipjes, strikjes en vlechtjes stonden mij trouwens, tot mijn grote teleurstelling, ook niet. Daar was mijn haar te pluizig en springerig voor.

bettypeuter

Rolmodellen
Mijn haar was dus altijd een grote teleurstelling voor mij. Ik had een hekel aan mijn krullen, maar probeerde (om er nog wat van te maken) vaak te kijken naar bekende vrouwen die met een zelfde soort bos opgezadeld waren als ik. Katja Schuurman was zo’n voorbeeld. En Mel B van de Spice Girls. Ik vond hun haar stiekem ook niet mooi, maar hield me vast aan het idee dat heel veel mensen dat wel vonden. Dus, ergens aan het einde van de basisschool, omarmde ik voorzichtig mijn krullende manen.

Fail
Dat duurde niet lang. Halverwege de middelbare school maakte ik namelijk kennis met de mogelijkheid tot het steil maken van krullend haar. Eén keer gad ik mijn – in de afwaskeuken van een bejaardentehuis – zuurverdiende geld uit aan een dure behandeling. De kapper beloofde dat het om een omgekeerde permanent-behandeling zou gaan. Mijn haar zou daarna dus lekker steil zijn, precies waar ik altijd al van had gedroomd. Na afloop van de lange behandeling föhnde de kapster mijn haar glad. Nog nooit was ik zo blij met hoe ik eruit zag. Ik kon niet stoppen met aan mijn glanzende haar voelen en mezelf in de spiegel te bekijken. Lachend haalde ik min pinpas door de gleuf. Ik was 16 en rekende ongeveer 200 euro af. Dat was echt een immens bedrag voor mij, maar het was iedere euro waard. Tot ik twee dagen later mijn haar waste. De krullen waren weer net zo hard terug gekomen. Teleurgesteld en verdrietig belde ik de kapper. Ik mocht terugkomen voor een tweede behandeling, want ‘dit hadden ze nog nooit meegemaakt!’. De tweede behandeling werkte wederom niet, en de kapper zei dat dit het maximale was geweest, wat ze eruit hadden kunnen halen. Toch had ik iets nieuws geleerd: aan de slag met serums, een föhn en glans-spray. Daarmee zou ik mijn eigen haar vast in bedwang kunnen krijgen. Dat ging, een heel klein beetje, en ik was dolblij. Dit was al zoveel beter dan hoe het eerst was, vond ik zelf!

Stijltang net ontdekt. Ik was zó blij!

Stijltang net ontdekt. Ik was zó blij!

Mijn Chi-vriend
Later ontdekte ik de wereld van de stijltangen. Een vriendin van mij had een prima stijltang, maar ik wilde persé de Rolce Royce onder de tangen: de Chi-tang. Daarmee had de kapster destijds mijn haar gestijld en beter werd het niet. Ik had al zo lang aangeklooid met spullen die mij niet het resultaat gaven waar ik van droomde, dat ik nu echt besloot voor een Chi-tang te gaan. Ik waste me helemaal suf in het bejaardentehuis en nam een extra bijbaantje. Die Chi-tang koste een godsvermogen, maar toen ik hem na een paar maanden eindelijk in mijn handen hield, was ik de koning te rijk! Vanaf dat moment waren Chi en ik onafscheidelijk. Ik ging de deur niet uit zonder mijn haar flink toegetakeld te hebben. Meneer Chi vond dat geen probleem, behalve als het buiten regende. Dan verstopte ik mijn haar in mijn jas. Ik zocht daar sindsdien ook echt mijn jas op uit. Die moest persé een capuchon hebben, om mijn haar te kunnen beschermen.

Pijn en moeite
Mijn haar komt inmiddels tot aan mijn middel. Als ik lekker de tijd heb, vind ik het heerlijk om mijn haar te wassen en daarna (als het droog is) stijl te maken. Soms maak ik er nog wat hele grove krullen in, die dan een stuk glanzender zijn dan mijn eigen pluis. Ik vind mijn haar dan prachtig. Er is niets fijners op de wereld dan met mijn eigen, lange, gladde haren over mijn blote rug kriebelen. Ook leef ik me helemaal uit met klemmetjes en verschillende soorten vlechten. Toch heb ik nog steeds een haat/liefde verhouding met mijn haar. Die zal ook wel nooit weg gaan, totdat ik accepteer dat ik gewoon ander soort haar heb dan (in mijn ogen) in de mode is en doorgaans mooi gevonden wordt. Het kost me namelijk veel moeite om mijn haar mooi te krijgen, en dan moeten de omstandigheden echt perfect zijn. Ik moet tussen een wasbeurt en stijlbeurt niet te lang wachten en ik houd er altijd rekening mee wanneer mijn haar écht goed moet zitten. Dan ruim ik er nog net geen tijd voor in, in mijn agenda.

Haha wat erg! Als tiener een poging blij te zijn met mijn krullen.

Haha wat erg! Als tiener een poging blij te zijn met mijn krullen.

Ik ben er heel blij mee dat ik mijn stijltang heb ontdekt en dat ik er nu, hetzij met veel moeite, iets van kan maken. Ik ben enorm benieuwd of ons zoontje ter wereld zal komen met Maran zijn gladden lokken, of met mijn pluizige bol. Hoe dan ook: mama houdt de stijltang gereed!

  • Manon

    Ik heb ook een haat/liefdeverhouding met mijn haar. Ik heb een grove slag maar met onwijs veel pluis. Er zijn dagen dat het allemaal hartstikke leuk zit maar soms, brrrrr dan zit het gewoon niet haha. De stijltang heb ik een aantal jaar geleden ook ontdekt, zo fijn dat ding haha!

    8 mei 2014 at 08:10 Beantwoorden
  • Sandra

    Ik ben van de andere partij, die met sluik dun volumeloos haar. En ook ik heb er een haat liefde verhouding mee 😉 Het zal wel een vrouwending zijn.

    8 mei 2014 at 10:20 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.