to top

Zwangerschaps-misverstanden

Laatst linkte mijn zwangere nicht een artikel van Famme op Facebook. Ze vond hem erg leuk en herkenbaar. Het was een artikel waarin 13 punten werden beschreven die mannen van zwangere vrouwen vast in hun oren moesten knopen (klik!). Al met al kwam de zwangere vrouw er in het artikel niet positief vanaf en werd haar echtgenoot nog net niet aangeraden om vliegenslug met de noorderzon te vertrekken naar een Zuid-Amerikaans land. Het artikel was grappig bedoeld, maar ik kon er niet om lachen. Dit soort vooroordelen over zwangere vrouwen lees en hoor je vaker. Dan móet er vast een kern van waarheid inzitten toch? Inmiddels ben ik al 21 weken een zwangere vrouw en kan ik jullie mijn visie geven. Ik heb alle 13 punten uit het artikel gebruikt en daar mijn mening bij gezet. Oja, het artikel is dus gericht op de man van de zwangere vrouw. Gaan we!

1. Geef je zwangere vrouw continu genoeg te eten
Ten eerste vind ik niet dat Maran mij hoeft te voeren. Ik ben prima capabel om zelf voor mijn eten te zorgen. Vooral nu ik niet werk, vind ik dat het mijn taak is om de boodschappen in huis te halen en voor het eten te zorgen. Heb ik honger? Dan wandel ik zelf naar de koelkast of schil ik een appeltje. Ten tweede: ik eet niet meer dan ik voor mijn zwangerschap deed. Ik heb ook niet meer honger. Ik kom ongeveer volgens de maatstaven aan en daar ben ik tevreden mee. Geen +130 kilo voor mij aan het einde van de zwangerschap!

2. Eten: wat van jou is, is ook van je zwangere vrouw. En wat van haar is, daar blijf je vanaf
Dit stukje gaat over het feit dat zwangere vrouwen één groot vreetmonster zouden zijn die zich nog net kunnen bedwingen niet ook het bankstel aan te vreten. Maran zijn eten is hartstikke veilig bij hem, ik hoef het niet. Nogmaals: ik eet wat ik voor mijn zwangerschap ook al at. Ik zorg ervoor dat ik voldoende voedingsstoffen binnen krijg, maar probeer niet al te overdreven veel meer te eten dan dat. Als ik trek heb in iets lekkers, dan eet ik dat soms. Net als voor mijn zwangerschap, maak ik daar een afweging in. Aankomen is niet erg, maar veel te veel aankomen wel. Ik probeer het dus binnen de perken te houden.

salade2

3. Je gaat aankomen
Dat ligt aan Maran zelf, niet aan mij. Als hij aankomt, is dat omdat hij zelf zijn bakkes vol heeft gestopt. Ik acht Maran verder ook verstandig genoeg om bij wat gewichtstoename uiteindelijk zelf aan de bel te trekken en daar iets aan te doen. Het is een grote jongen.

4. Ga niet zeggen dat ze ENORM wordt
Maran zegt ongeveer dagelijks verbaasd te staan over mijn groeiende buik. Hij doet dat met een liefdevolle blik in zijn ogen en een glimlach om zijn mond. “Jeetje schat, wat word je dik!”, waarna hij mijn buikje kriebelt en me een kus geeft. Vind ik dat erg? Nee. Ik word inderdaad dik, en I love it!

5. Mamnesia (of pregnancy brain of zwangerschapsdementie) is écht!
Ik zou liegen als ik niet toe zou geven dat ik af en toe wel een suffe actie heb. Zo feliciteerde ik laatst een vriendin enthousiast met haar 27ste verjaardag, terwijl ze echt 28 was geworden. Ook vergeet ik in de supermarkt redelijk vaak in ieder geval één artikel van mijn mentale boodschappenlijstje. Maar heel eerlijk gezegd valt het me allemaal nog mee. Voor mijn zwangerschap had ik ook wel eens last van suffig gedrag.

6. Tot ziens, gevoel voor humor
Hierin wordt beschreven dat de zwangere vrouw haar humor heeft laten varen, omdat er nu een baby voor in de plaats is gekomen. Nu moet ik toegeven dat ik al een slap gevoel voor humor had (ik verstuur dagelijks snapchats met piemels erop getekend naar vrienden), maar daar is helemaal niets aan veranderd. Als ik ergens niet om kan lachen, is het omdat ik het niet grappig vond. Waarschijnlijk had ik het ook niet grappig gevonden als ik niet zwanger zou zijn. Het feit dat ik niet kan lachen om ‘de TV-kantine’, heeft helemaal niets met mijn ukkie te maken!

7. Zeg ook maar dag tegen seks
Ik had me voor de zwangerschap voorbereid op een verminderd libido, want dit is iets dat je veel hoort. Mijn ervaring: het valt me enorm mee! En Maran ook. Helemaal niets te klagen dus op dit gebied. En daar laat ik het bij! 🙂

17 weken

8. Ja, haar borsten zijn groter. Nee, je kunt er niet de hele tijd aanzitten
Mijn borsten zijn inmiddels inderdaad mijn E-cup uit aan het groeien. Ze waren al niet bescheiden, maar het wordt nu helemaal een overenthousiaste toestand. Soms zijn ze gevoelig, soms niet. Ik heb inderdaad liever niet dat ze als squeeze-toy gebruikt worden, maar dat wilde ik voor de zwangerschap ook niet. Ook hier is dus niets veranderd.

9. Je piemel kan de baby geen pijn doen
Nou, op dit punt, en op dit punt alleen, kan ik het eens zijn met de schrijver van het oorspronkelijke artikel. Ondanks dat ik het me inderdaad niet kan voorstellen, wordt het hard geroepen door verloskundigen en gynaecologen. Dat moeten we dus maar aannemen!

10. Je wordt vervangen door kussens
Mijn buik heeft nog niet dusdanige proporties aangenomen dat ik er allerlei tools bij nodig heb om überhaupt nog van wat nachtrust te genieten. Eerlijk gezegd gaat slapen me heel makkelijk af. Ik ga in bed liggen (lekker naast mijn man!) en slaap de hele nacht als een roos. Op een paar plasbreaks na. Toch kan ik me niet voorstellen dat ik Maran ook maar één keer op de bank zal laten slapen! Dat is in de afgelopen 9 jaar nog geen nacht gebeurd, dus dat zal ook tijdens deze 9 maanden niet gebeuren!

11. Behandel haar niet alsof ze van suiker is
Dit punt is hier ook niet aan de orde. Ik word niet anders behandeld dan anders en dat vind ik prima! Ik weet zeker dat, als ik me niet goed zou voelen, Maran meteen voor me klaar zou staan. Maar zolang dat niet nodig is, zorg ik lekker voor mezelf. En dat lijkt me niet meer dan logisch!

12. Zwangere vrouwen zijn lui
Oei, hier werd ik toch wel een beetje kwaad van. Ik heb geen baan en ben dus maar al te bang dat ik lui word gevonden. Om die reden sloof ik me juist zoveel mogelijk uit. Ik zorg dat ons huis er dagelijks tiptop uit ziet, houd de wasmanden zo leeg mogelijk en zorg voor een goed gevulde koelkast. Verder doe ik ontzettend mijn best om mijn sociale leven te onderhouden. Er is bijna geen dag dat een volledige ‘Say yes to the dress’-marathon uit zit terwijl ik vier zakken chips leegbunker. Deze zwangere mag dan wel werkeloos zijn: ze is absoluut niet lui!

Ach, zulke luie dagen had ik voor mijn zwangerschap soms ook! Dit is het bewijs.

Ach, zulke luie dagen had ik voor mijn zwangerschap soms ook! Dit is het bewijs.


13. Je mag niet klagen
In dit laatste stukje wordt opgesomd hoe enorm asociaal de zwangere vrouw zich dan mag gedragen: haar man mag daar nooit en te nimmer iets over zeggen. Want anders gaat de zwangere door het lint. Ofzo. Ik kan jullie vertellen: ik wil heel graag weten als ik me achterlijk zou gedragen. Als Maran me lui, chagerijnig of ongeïnteresseerd zou vinden. Of allemaal tegelijk. Want dan zou ik iets aan mijn gedrag willen doen! Ik wilde per definitie niet veranderen in een monster en heb tot nu toe ook het gevoel dat ik dat niet ben. Maran is het daar, tot op heden, helemaal mee eens. Gelukkig!

Hoe dan ook vind ik het jammer dat zwangere vrouwen, al dan niet met wat humor, vaak worden weggezet als chagerijnige wezens die nergens meer zin in hebben en nooit meer naar hun man omkijken. Ik heb het al in meerdere boekjes, columns, televisieprogramma’s en artikelen terug zien komen. Meestal bedoeld met een knipoog, maar als het zó vaak voorkomt, ga je het nog echt geloven ook!

Ik voel me helemaal prima over mijn zwangerschap. Het belangrijkste vind ik dat ik me gewoon normaal blijf gedragen en tot nu toe lukt dat goed. Ik weet zeker dat het zo zal blijven.

Lieve mede-zwangeren of mama’s, hadden jullie last van dit soort typische zwangerschapskwaaltjes?

Meer lezen over mijn zwangerschap? Check www.mommytobe.nl!

 

  • Angelique

    Oh zo herkenbaar wat je schrijft! Mijn vriend werd ook aan alle kanten gewaarschuwd maar we hebben mijn zwangerschap beide erg prettig ervaren. Natuurlijk had ik mijn buien maar die wuifde hij met een grapje weg door op mn buik te tikken en tegen zn zoon te zeggen ‘wat doe je mama aan?”. Toen ik hem dit lijstje net voorlas begon hij ook te lachen, “dan hebben wij vast een hele andere zwangerschap gehad dan de rest van de wereld”

    5 mei 2014 at 11:21 Beantwoorden
  • Bianca

    Dit soort dingen vind ik dus ook niet grappig. Mijn vriend krijgt ook steeds de vraag hoe slecht hij het heeft nu ik zwanger ben, maar gelukkig kan ook hij antwoorden dat er echt niets is. Als ik dan toch wat stereotype kwaaltjes mag opnoemen die ik wel heb; ik heb wel meer trek, met name zoete trek, terwijl ik dat normaal niet heb. Ik was altijd al een emotionele dweil bij bijvoorbeeld films, dat ben ik nu in het kwadraat (‘mahaar ik kan niet meer stohoppen…’ ;-)). En die dementie, tja, ik vergeet namen, wat ik ging doen, waar ik het over had… Tja…

    6 mei 2014 at 08:05 Beantwoorden
  • Debbie

    Wat een rare dingen waar ze de man voor waarschuwen… Toch ervaar ik mijn zwangerschap heel anders dan jouw. Maar dat is niet zo gek als er van alles mis is met je kindje. En nu ik rust voor geschreven hebt is het helemaal erg dat ik afhankelijk ben van mijn man, vreselijk gewoon. Maar hij zorgt met liefde voor me, of liever gezegd voor zijn kindje.

    7 mei 2014 at 17:14 Beantwoorden
  • tineke

    Om sommige punten kan ik nog wel lachen. Over dat lui zijn zit ik nog wat in dubio. Ik zit ook heel veel thuis, en merk het echt aan mezelf: daar waar ik vroeger elke dag even de afwas deed, zorgde dat de woonkamer aan kant was en de was gedaan werd, kan ik me nu echt nergens meer toe zetten. Ik ben moe, m’n rug doet pijn en ik heb regelmatig heel erg hoofdpijn dat ik niet eens van m’n plek af durf te komen. Ben ik lui? Ja, misschien wel een beetje.. Maar dat heeft ook zo z’n redenen natuurlijk! Ik ben het eerste trimester inmiddels voorbij, maar misschien voel ik me met een paar weken goed genoeg om weer eens spontaan de afwas te gaan doen! 🙂

    8 mei 2014 at 11:24 Beantwoorden
  • ioon

    Stefan behandelt me soms alsof ik van suiker ben, maar dat komt waarschijnlijk doordat hij me nogal vaak ziek ziet en daar absoluut niet tegen kan.

    Qua eten is hij veilig. Ik heb toch geen honger/trek maar hij let er wel op dat ik voldoende eet en drink. Juist doordat ik er geen zin in heb.

    Maar volgens mij valt het, afgezien van idiote huilbuien nog wel mee voor hem. En hoop dat hij het anders wel zegt.

    12 mei 2014 at 22:30 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.