to top

Oude vriendschap roest niet

Ik zag haar voor het eerst in de brugklas tijdens een kennismakingsdag. Eigenlijk waren we dus nog basisscholieren. Zij zat ergens midden in het lokaal aan een tafeltje alleen. Ze viel me direct op met haar korte jongenskapsel en haar vrolijke gezicht. Ze bleek ook enorm klein te zijn, wat ik wel grappig vond. Ik vroeg haar of ik naast haar mocht zitten. Dat mocht. Ze bleek Esther te heten en ze was net zo vrolijk en grappig als haar uiterlijk al deed vermoeden. Sinds die dag lieten we elkaar niet meer los. 

Ruim vijf jaar lang waren we onafscheidelijk. Esther en ik, samen als buitenbeentjes op een middelbare school vol kinderen van succesvolle voetballers, acteurs en bankdirecteuren. Wij werden alleen aangesproken door de anderen als ze een pen wilden lenen, verder waren we op onszelf aangewezen. En dat was niet erg, want wij vermaakten ons prima. In de brugklas hadden we samen namelijk al een schriftje waarin we de meest bizarre verhalen bedachten over de leraren die we hadden. We lagen in een deuk tijdens de lessen.

Ik herinner me de uren die we samen voor de spiegel stonden om zoveel mogelijk glitters op ons lichaam te smeren als mogelijk was, vlak voor een schoolfeest. Alle keren dat we samen naar een ponyclub gingen om pony’s te huren en daar de hele middag mee op pad te gaan. De tussenuren die we altijd met dezelfde ronde koekjes doorbrachten onder het afdakje achter de Albert Heijn en de Koninginnedagen waarop we hoopvol veel te vroeg opstonden om onze zooi te verkopen. Haar verhuizing naar een schitterend huis in Amsterdam Zuid en hoe vaak we daar samen ‘woonden’ als haar ouders een weekje op vakantie gingen. Alle keren dat we, toen we ouder waren, samen gingen stappen. De keer dat we besloten haar pikzwarte haar te ontkleuren en felrood te verven. En dat nog best goed was gelukt. Ik herinner me de sportdagen waarop we gedemotiveerd er stiekem eerder tussenuit probeerden te piepen, de keren dat we allebei met menstruatiepijn op de bank lagen, de weekjes waarin we samen naar een jongerencamping in Drenthe gingen 0m vakantie te vieren en de tientallen foto’s die we van onszelf hebben laten maken in fotohokjes.

friends

Na de middelbare school zagen we elkaar steeds minder. Zij verhuisde met haar ouders naar Deventer en ik bleef in Amsterdam. De afstand bleek te groot voor onze vriendschap, we verloren elkaar een beetje uit het oog. Toch vergaten we elkaar nooit. Met verjaardagen en andere speciale momenten dachten we aan elkaar en stuurden we elkaar even een berichtje. Het was een vriendschap waar we allebei hele warme herinneringen aan hadden, maar na de middelbare school werd het even tijd voor iets anders.

Na een aantal “we moeten snel weer eens afspreken”-berichtjes die op niets concreets uitliepen, zag ik haar gisteren weer. Wat was dat bijzonder. Zij was nog steeds klein en had nog steeds een vrolijk gezicht. En volgens haar was ik ook niet anders dan de laatste keer dat ze me zag. Meteen klikten we weer als tien jaar geleden. We wandelden gezellig kletsend en lachend door de binnenstad, dronken wat op een terrasje en gingen lunchen bij La Place, waar we als tieners ook altijd lunchten. Er was niets veranderd en toch was alles anders. Zij woont samen met haar vriend in Tilburg, schrijft gedichten, doet een master filosofie en acteert zo nu en dan. Ze doet precies wat heel goed kan en wat ze altijd al heeft gewild. Ik ben getrouwd, zwanger en (weer/nog steeds) op zoek naar mijn droombaan. Aan het einde van de middelbare school wist ik namelijk ook niet concreet wat ik wilde doen.

Het was een hele bijzondere middag en ik ben ontzettend blij dat ik haar weer gezien heb, die lieve Esther met wie ik samen groot ben geworden. Ik hoop dat we elkaar snel weer zien. Oude vriendschap roest blijkbaar niet 🙂

  • Manon

    Ah wat leuk zeg! Ik “heb” mijn middelbare schoolvriendinnetje nog steeds en ik ben daar heel blij mee. Mijn basisschoolvriendinnetje (mijn nichtje) en ik waren altijd samen met nog een meisje. En we waren heel close. Twee jaar geleden ofzo spraken we een keer af met dat 3e vriendinnetje en het was ZO akward. ZO’N ander leven, echt het was geen fluit aan. Na een half uur keken m’n vriendin en ik elkaar aan en toen hebben we een smoes verzonnen om weg te komen, hahaha, zo erg!

    4 april 2014 at 08:50 Beantwoorden
  • Simone

    Wat een bijzondere vriendschap Betty! Koester haar maar goed, want zulke dingen kom je niet heel vaak tegen in je leven. Wel heel mooi om te lezen!

    4 april 2014 at 19:12 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.