to top

Kleine meisjes worden groot. Of niet?

Mijn hele leven lang dacht dat ik dat mensen van een jaar of 20 het allemaal echt wel op een rijtje hadden. Als je ‘zo oud’ zou zijn, dan wist je vast alles. Dan woonde je alleen, zorgde je voor jezelf en was je helemaal volwassen. Mensen van 30 stonden in mijn beleving al met één been in het graf, dus die waren wat mij betreft al helemaal oud en wijs. Inmiddels moet ik concluderen dat ik (28) helemaal niet volwassen en wijs ben. Sterker nog: ik voel me nog precies als dat meisje van toen, alleen zonder paardenposters in mijn slaapkamer. 

Mijn volwassen ouders
Mijn ouders waren 24 en 27 toen ze bewust besloten zwanger te worden van hun eerste kind. Negen maanden later werd ik geboren. Ik dacht dus altijd dat je op die leeftijd heel goed zulke beslissingen kon maken. En dat je alle antwoorden in de wereld zou hebben, want ik nam mijn ouders natuurlijk altijd erg serieus. Zij konden en wisten in mijn beleving alles, gaven altijd zinnig advies en zorgden goed voor zichzelf en mij. Het is dus niet gek dat ik in de veronderstelling was dat je rond die leeftijd volwassen bent. Alsof er een lichtje aangedaan wordt, van het ene op het andere moment zou je volwassen zijn.

Doen alsof
Viel dat even tegen. Ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik echt volwassen ben. Ik doe meestal vooral alsof. Natuurlijk denk ik wel eens ‘kijk mij eens volwassen doen!’ als ik bijvoorbeeld de trap sta te stofzuigen of mijn rijbewijs laat zien als ik een fles wijn koop. Maar naast dat soort momenten lijk ik vooral verdwaald in een volwassen-wereld. Toen ik bijvoorbeeld voor het eerst bij de verloskundige was voor de echo, dacht ik ‘hoe ben ik hier beland?’ en ‘Zijn we nu echt zélf een kind aan het maken?’ Het is soms zo gek om me voor te stellen dat ik niet meer in pyjama, met frisgewassen haartjes tegen mijn paps op de bank aan kruip, vlak voordat mijn moeder me naar bed zou brengen en me lekker zou instoppen. Binnenkort gaan we dat zelf doen met iemand die wij nu nog niet kennen!

bettypeuter

Tekeningen met piemels
Ik vraag me echt af hoe ik opeens toch  blijkbaar volwassen ben geworden. Niemand kijkt er van op dat ik inmiddels voor nageslacht aan het zorgen ben. Het verbaast niemand als we op zoek zijn naar een nieuwe auto, of ons laten informeren over een hypotheek en laatst hoefde ik niet eens mijn legitimatiebewijs te trekken toen ik met mijn moeder naar het alcohol-gedeelte van de Huishoudbeurs wilde. Blijkbaar heb ik al zo’n oude kop dat ze het wel geloven. Maar ondertussen sturen mijn vrienden elkaar de hele dag door foto’s met daarop getekende piemels via Snapchat, lig ik nog dagelijks in een deuk om 9gag, wil het liefst wonen in Disneyland en kan niet wachten tot we binnenkort Frozen (weer!) in 3D kunnen kijken. Inmiddels vraag ik me af ik ooit écht volwassen zal worden. Of er ooit écht een moment komt waarop ik denk: ja, nu weet ik goed waar ik mee bezig ben. Nu neem ik mezelf
100% serieus.

“Wilt u zitten?”
Mijn oma vertelde een tijdje geleden over dat haar in de bus werd gevraagd of ze wilde zitten. Ze had vriendelijk “nee hoor, bedankt, zo oud ben ik nog niet!” gezegd, maar eigenlijk is ze natuurlijk wel al oud. Ouder dan die goed opgevoede tiener die voor haar op wilde staan, in ieder geval. Ze was ontzettend beledigd en kon zich niet voorstellen dat ze er blijkbaar zo oud uit zag dat iemand het in z’n hoofd had gehaald om voor haar op te staan in de bus. We moesten allemaal lachen, maar inmiddels snap ik haar frustratie. Ik voel me soms ook een kleuter in het lichaam van iemand die niet eens de moeite meer waard is om het legitimatiebewijs van te vragen, blijkbaar.

00

Dekmantel
Binnenkort schuif ik een stukje op in de generatie-ladder. Was ik eerst alleen dochter-van, word ik straks gewoon iemands moeder! En dan? Kan ik dan nog mannelijke geslachtsdelen tekenen op foto’s voor mijn vrienden? Kom ik er nog mee weg om Disneyliedjes te luisteren? Of kan ik mijn kind straks juist als dekmantel gebruiken om helemaal los te gaan, als kind in een volwassen lichaam? Kan ik straks ongestoord bakken Lego kopen, en ermee spelen? K3 luisteren en meezingen? Enthousiast zwaaien naar Sinterklaas, als hij in november aankomt? Is dat soms wat mijn ouders stiekem ook deden? Maakten ze, als wij er niet bij waren, kinderachtige grapjes met hun vrienden, om zich thuis weer als alwetende volwassenen op te stellen? En: doen ze dat misschien nog steeds? We zullen we vanzelf achter komen als we over 25 jaar zelf opa en oma worden. Tot die tijd neem ik mijn eigen ouders maar niet meer zo serieus 😉

  • ioni

    Mijn ouders zijn altijd zo kinderachtig geweest met sommige dingen. Bij mijn moeder zie je duidelijk de lerares in haar met kinderlijke woordjes voor van alles en nog wat. En ze zijn super puberaal klef, altijd al. Ik denk dat de meest gehoorde zin bij ons thuis was “mam doe eens niet zo blij”.

    Dus ik heb nooit het gevoel gehad dat bij volwassen zijn geen kinderlijk plezier hoort. 🙂

    24 maart 2014 at 13:58 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.