to top

Liegen en bedriegen

Ver voordat ik zelf zwanger was, verbaasde ik me altijd over het feit dat mensen zulk leuk nieuws altijd zo lang voor zich hielden. Pas met ruim twaalf weken zwangerschap kwam dan de aap uit de mouw en vielen de puzzelstukjes op z’n plek. “Ooohh, dus daarom dronk je in die cocktailbar alleen maar alcoholvrije cocktails!” Ik nam me toen voor om dat anders te doen, als ik ooit zwanger zo raken. Ik deed het uiteindelijk niet. 

Open boek
Ik ben een open boek. Er is echt zo goed als niets dat ik voor me kan houden. Begrijp me niet verkeerd hoor, als iemand iets in vertrouwen tegen mij zegt, kan ik dat heel makkelijk geheim houden. Maar zelf heb ik gewoon geen geheimen. Ik vertel graag hoe ik me voel, of dat nu leuk of minder leuk is. Om die reden dacht ik dat ik een beginnende zwangerschap ook nooit geheim zou kunnen houden. En waarom zou ik? Als het onverhoopt mis zou gaan, zou ik toch juist steun kunnen hebben aan anderen! Toch liep het heel anders toen ik eenmaal echt zwanger was. Een goede vriend van ons, die in het buitenland woont, logeerde een paar dagen bij ons, net nadat we de zwangerschapstest hadden gedaan. Tegen hem hebben we vrij snel verteld dat we, als alles goed zou gaan, in september een kindje verwachten. Verder zeiden we niets, tegen niemand. Het voelde namelijk zó ontzettend onwerkelijk. Ik voelde me helemaal niet anders dan anders en bovendien had ik op verschillende websites gelezen dat onze baby met vier weken zwangerschap nog niets meer was dan een bonkje delende cellen. We zullen zien hoe het loopt, dacht ik.

“Daar zijn we nog lang niet aan toe!”
In die week had ik een nieuwjaarsborrel met de vriendengroep van mijn vader. Iedereen kent elkaar al zo lang, dat het altijd erg leuk is om elkaar weer even te zien. Eén van mijn vaders beste vrienden had pas te horen gekregen dat hij opa zou gaan worden, dus toen ik hem daarmee feliciteerde vroeg hij mij wanneer wij ‘zouden beginnen’. Ik bood in stilte mijn excuses aan, aan het hompje cellen in mijn baarmoeder en loog erop los dat we daar nog helemaal niet aan toe waren. Die avond is het daarna nog wel een paar keer ter sprake gekomen en steeds loog ik alsof ik een spion met staatsgeheimen was. Ik verbaas me er nog over dat het me blijkbaar zo goed gelukt is.

zwanger

Leugenaars
Mijn schoonouders belden toevallig of ze de week daarna langs mochten komen. Maran en ik besloten dat dat dan wel een mooi moment zou zijn om aan ze te vertellen dat ze opa en oma zouden gaan worden. Ze waren dolgelukkig en voor ons was dat ook een mooi moment om te beseffen dat het écht zou gaan gebeuren. Toch voelde het, toen ze weer naar huis waren, alsof we tegen ze hadden gelogen. Alsof het helemaal niet echt was. Dat bleef zo voelen, ook toen we het leuke nieuws aan mijn ouders hadden verteld. Alsof we ze hadden blij gemaakt met een dode mus. Ofzo. Om die reden besloten we verder nog even niets tegen anderen te zeggen, helemaal tegen mijn eerdere beeld in!

Nog meer liegen
Een paar weken later belde ik een goede vriendin, om haar te vertellen dat ik ervoor had gekozen om ontslag te nemen op mijn werk. Aan de telefoon zei ze: “joh, ik dacht dat je wilde vertellen dat je zwanger bent!” Oeps, dacht ik. Dat ben ik ook, maar dat wil ik niet via de telefoon vertellen! “Ehh, haha, nou als dat zo zou zijn, zo ik het niet via de telefoon vertellen”, draaide ik er wat omheen. Uiteindelijk vertelde ik het haar meteen de volgende keer dat ik haar zag. Mijn tante kwam, toen ik ruim 11 weken zwanger was, onverwacht bij ons op bezoek. Ze staat erom bekend dat ze geheimpjes nooit lang voor zich kan houden, dus snel besliste ik dat ik haar nog even niets zou vertellen. Toen ze dan ook ons huis ging bekijken en onze logeerkamer zag, vroeg ze: “ooh, is dit de babykamer?” Dat zou het inderdaad waarschijnlijk gaan worden, maar dat wilde ik nog niet vertellen. Dus loog ik erover. Later zei ze: “Bet, ik heb toch echt het idee dat je zwanger bent! Ik zie het aan je gezicht en ik zie het aan je buikje!” Toen was ik er dus bij. Met een rood hoofd biechtte ik toch maar op dat ik inderdaad zwanger ben.

Liegen ging me de afgelopen maanden beter af dan ik ooit had gedacht. Toch vond ik het erg vervelend om te moeten doen! Pas na de tweede goede echo, met 11 weken, durfden we het écht aan de buitenwereld te vertellen. En dat lucht ontzettend op. Eindelijk mag iedereen het weten!

(Afbeelding komt van WeHeartIt)

  • Jess

    Haha, zo herkenbaar dit. Ik heb het wel verteld met een week of negen maar een volgende keer zou ik toch langer wachten. Vond het achteraf bezien niet tof dat zoveel mensen het al zo vroeg wisten. Maar man, het is zo moeilijk om het voor je te houden.

    17 maart 2014 at 14:04 Beantwoorden
  • Iris

    Haha, zo herkenbaar! Bij onze eerste zwangerschap wisten veel mensen het al erg vroeg, omdat mijn lieve schoonvader het moeilijk vond om zijn mond te houden. Alle familie en vrienden wisten met 9 weken wel dat we zwanger waren. Aan alle vage kennissen vertelden we het via facebook met 12 weken.
    Nu is het bekendmaken van deze zwangerschap een beetje beladen, omdat we onze zoon nog maar eind november verloren zijn. Daarom hebben we gekozen om echt te wachten tot 12 weken voor we het aan iedereen vertellen. Al weten onze ouders en zussen het wel, met hen wilden we dit delen. Zeker onze zorgen.
    Hopelijk heb ik vrijdag weer een goede echo en dan is het moment ook dat we het aan iedereen gaan vertellen. Fijn hoor! Hoef ik dat buikje niet meer te verstoppen.

    17 maart 2014 at 14:18 Beantwoorden
      • Iris

        Dankje! Door de vroeggeboorte krijgen we veel echo’s, dus heb ik al drie keer mogen zien dat alles goed is, maar angst overheerst.

        18 maart 2014 at 11:14 Beantwoorden
  • Kimberley

    Leuk om te lezen hoe iemand anders er mee omgegaan is! Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje, heb ik het verteld toen ik 8 weken zwanger was (ik wist het zelf al heel vroeg en ik kon het niet meer voor me houden). Maar bij mijn tweede kindje, heb ik het pas bij twaalf weken zwangerschap verteld. Als ik nog een keer zwanger zou worden, weet ik niet wanneer ik het vertel, het is altijd weer anders.

    17 maart 2014 at 17:01 Beantwoorden
  • Whitney

    Wij hebben het vrij lang voor ons gehouden, niet dat we bang waren dat er iets mis ging. Dat we een jongen kregen vond ik nog moeilijker om voor me te houden. Vond het niet nodig dit met iedereen te delen. Pas met 6 maanden op Facebook gezet. Bij een volgend zwangerschap weet ik niet of ik het geslacht wil weten, heel gek.

    28 maart 2014 at 10:47 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.