to top

Mijn ‘fulltime baan’

Als ik alle uren op zou tellen dat ik stiekem nog ‘bezig’ ben met de school waar ik vijf jaar lang werkte, zou ik bijna op een fulltime baan uitkomen. De hele dag door denk ik aan de kinderen, de manier van lesgeven, de ouders, mijn collega’s en de school op zich. Ik kan het me niet voorstellen dat ik daar niet meer bij hoor. En dat ik daar nooit meer bij zal horen.

Mooie ervaring
De school waar ik zo’n vijf jaar lang heb gewerkt, was de school waar ik als kind zelf op had gezeten. Het voelde altijd zo vertrouwd om in dezelfde gangen rond te lopen als waar ik als kind had rondgelopen. Nu weliswaar als volwassene, maar nog steeds bleef ik het een bijzonder idee vinden dat ik de kinderen van mijn klas dezelfde positieve ervaring over de basisschool mee zou kunnen geven als ik had gekregen.

Frustraties 
Ik ben grotendeels enorm opgelucht dat ik niet meer op school werk. Het is zo ontzettend fijn om niet meer het gevoel te hebben dat ik iets had moeten doen. Ik had twee soorten collega’s: de collega’s die precies deden wat ze moesten doen, en de collega’s die veel, en veel meer deden dan dat. Ik wilde graag bij de tweede groep horen, maar hoorde steeds meer bij de eerste groep. Het kostte me heel veel energie om bij die tweede groep te willen horen, maar leverde me vooral frustratie op. Vooral als bleek dat ik iets niet had gedaan wat ik wel had moeten doen, of dat ik ergens niet vanaf wist, waar ik eigenlijk vanaf had moeten weten. De collega’s waar ik het meest mee op trok op school (en daarbuiten!), waren de collega’s die enorm veel tijd en moeite in de school investeerden. Het was voor mij dan ook heel moeilijk om me, op een gegeven moment, niet meer ‘één van hen’ te voelen. Zij hebben mij nooit dat gevoel gegeven, maar ik voelde dat wel zo.

teacher

Hee! Daar is die vreselijke, gratis stockphoto weer!

Twijfels en vragen
Ook ben ik opgelucht over het feit dat ik me geen zorgen meer hoef te maken. Werken op school bracht voor mij namelijk vooral stress en zorgen mee. Deed ik het wel goed genoeg voor de kinderen? Dat ene individuele kind, dat niet mee kon komen met de lessen, had ik daar niet veel meer in moeten investeren? Had ik mijn collega kunnen helpen? Heb ik me wel goed genoeg voorbereid op de rapportgesprekken? Ben ik niet veel te positief tegen die ene ouder geweest? Zijn mijn lessen inhoudelijk wel sterk genoeg? Heb ik wel genoeg uitdaging geboden aan de kinderen die voorlopen op de stof? Snap ik zelf de didactiek achter mijn lessen wel? Wat is de stap die voor deze les komt? Welke stap komt hierna? Ik ben mijn hele leven niet zo onzeker geweest als tijdens mijn werk in het onderwijs. Ik nam mijn werk zo ontzettend serieus, dat ik continu het gevoel had tekort te schieten. Vaak kwam dat voort uit mijn vermoeidheid. Het werk in het onderwijs, plus alle twijfels die ik had, maakte dat ik enorm moe was. En als je moe bent, kun je niet meer 100% presteren. Wat dus nog meer onzekerheid en twijfels met zich mee bracht.

Afscheid
Aan de andere kant voelt het ergens niet goed om ‘opgegeven te hebben’. Ik heb de school midden in het schooljaar in de steek gelaten en weet wat dat voor problemen met zich meebrengt. Omdat het allemaal zo snel ging, wisten de ouders niet van mijn vertrek af. Dat hoorden ze pas toen ik al weg was en ze met de nieuwe juf geconfronteerd werden. Ik heb geen afscheid kunnen nemen van de ouders waar ik heel close mee heb samengewerkt de afgelopen jaren, met wie ik een goede band had opgebouwd. Aan de ene kant vond ik dat wel prettig, want ik houd er niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan en was met bijna 10 weken zwangerschap zo labiel als wat. Aan de andere kant ‘schaam’ ik me er ook wel een beetje voor, dat ik het met hen niet beter heb af kunnen ronden. In hun beleving ben ik, na vijf jaar, opeens van de radar verdwenen. Zonder daar ooit iets over gezegd te hebben. Wat zullen ze wel niet denken? Dat ik op staande voet ben ontslagen? Dat ik hen niet belangrijk genoeg vond om fatsoenlijk afscheid van te nemen? Ik ging ervan uit dat de schoolleiding de ouders per brief op de hoogte zou brengen van mijn vertrek, nog voor mijn daadwerkelijke vertrek. Dat is niet gebeurd, maar ik ben er ook niet concreet achteraan gegaan. Ik neem het mezelf dus wel kwalijk dat het zo is gelopen.
Tegen de kinderen heb ik overigens wel twee dagen voor het afscheid verteld dat ik niet meer terug zou komen na de voorjaarsvakantie. Maar de kinderen waren hyped over het idee dat ze met Carnaval verkleed naar school mochten komen en hebben (naar mijn idee) niet écht meegekregen wat ik had verteld. Ondanks dat het afscheid rustig was verlopen, knaagt er ergens toch wel iets.

Ergens voelt het nu alsof ik een relatie heb uitgemaakt. Aan de ene kant wil ik graag vasthouden aan hoe het was en ben ik heel erg bezig met hoe ik ervoor had kunnen zorgen dat het anders zou zijn gelopen. Aan de andere kant besef ik dat het beter is zo en dat ik al jaren mijn best had gedaan om het te verbeteren. Het zal tijd kosten om, ook mentaal, niet meer met school bezig te zijn. En tot die tijd blijf ik jullie vervelen met mijn verhalen! 🙂

  • ioon

    Raar dat de schoolleiding de ouders niet ingelicht heeft. Zoveel moeite is dat toch niet…

    Hopelijk kun je het nu los gaan laten. Ik kom uit een onderwijs familie en onderwijs is niet meer zoals het was. Ik zou de druk niet aan kunnen denk ik. Knap dat je deze beslissing hebt genomen en voor jezelf gekozen hebt!

    Ben wel benieuwd welke kansen nu op je pad gaan komen. 🙂

    14 maart 2014 at 16:07 Beantwoorden
  • Laura

    Wow, boeiend stuk. Het lijkt me moeilijk om zo’n keuze te maken, maar wel heel fijn om eindelijk die knoop door te hakken. Ik hoop dat je iets tegenkomt wat beter bij je past!

    14 maart 2014 at 22:32 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.