Mijn eerste trimister

woensdag, maart 12, 2014 7 Permalink 1

Ja ja, lieve lezers. Had ik gisteren toch even een leuk nieuwtje voor jullie, he! 🙂 De afgelopen periode is zo raar geweest! Ik wil je er in dit logje graag over vertellen. 

Ik dacht altijd dat je, als je zwanger zou zijn, direct een soort connectie met de groeiende bonk cellen in je baarmoeder zou voelen. Alsof je er direct gigantisch veel zou van houden. Alsof je meteen op een roze wolk zou zitten, om vanaf daar in de watten gelegd te worden door je geliefden en de komende maanden buitenproportioneel te ‘shinen‘, zoals alleen zwangere vrouwen dat blijkbaar kunnen. Dat viel me nogal tegen, eerlijk gezegd. Sterker nog: pas na de echo met 10 weken én nadat we het aan de wereld hebben mogen vertellen, begon voor mij het genieten pas.

Toen ik er net achter was gekomen dat ik zwanger was, was ik eigenlijk voornamelijk in shock. Ik wist zeker de uren daarna niet wat ik moest voelen, dus ik voelde maar even niets. Maran was er hetzelfde aan toe, nadat we elkaar hadden gefeliciteerd en wat over koetjes en kalfjes hadden gepraat, gingen we even onze eigen weg. Ik was blij, in paniek, dolenthousiast, bang, gelukkig en onzeker. Allemaal door elkaar heen en ik wist even niet wat ik ermee aan moest. Vooral omdat ik, voordat ik eenmaal zwanger was, het zo ontzettend graag wilde.

Gelukkig had mijn moeder al eens verteld dat zij dezelfde gevoelens had toen ze erachter kwam dat ze zwanger was van mij. Ook vriendinnen had ik hier al eens over gehoord, dus ik gaf het niet veel aandacht. Toch verdween die rollercoaster bij mij niet na de eerste uren. Ik heb me, tot de echo met 10 weken, best wel vaak heen en weer geslingerd gevoeld. Natuurlijk overwoog het blije gevoel. Ik was super trots op het feit dat het ons zo makkelijk gelukt was. Aan de andere kant versterkte dat juist ook wel het gevoel dat ik enorm bang was dat er iets mis zou gaan.

Zwangerschapstest nummer 4 :-)

Zwangerschapstest nummer 4 🙂

En wat ga ik doen als ik gerust gesteld wil worden? Mijn moeder of schoonmoeder bellen voor ervaringsverhalen? Ben je gek! Dan ga ik googlen. Op rare symptomen. Of dan ga ik paniekerige zwangerschapsfora lezen. Om me even te verbazen over hoe paniekerig die vrouwen wel niet doen, en zo blij te zijn dat ik zo nuchter ben. Totdat ik dan ’s nachts in bed lig en bedenk hoe fout het ook bij mij wel niet zou kunnen gaan…

Toen ik zeven weken zwanger was, lieten Maran en ik een pretecho uitvoeren om de zwangerschap te bevestigen. Je kunt nooit zeker genoeg zijn, en aangezien ik amper last had van kwaaltjes en totaal geen connectie of iets dergelijks voelde, wilde ik het toch graag op beeld zien. Dat kregen we maar al te snel: binnen enkele seconden was er een boon met een knipperend lichtje te zien. Het hartje klopte, de boon was precies even groot als die moest zijn en deed het voor zover te zien was goed. Toch was ik niet helemaal gerustgesteld. Ondanks dat de kans dat het goed gaat vrij groot is, als je eenmaal een kloppend hartje hebt gezien, kon er ook nog heel veel fout gaan. Geloof je me niet? Check die zwangerschapsfora maar.

Met ruim tien weken stond de tweede echo gepland. Onze bebeh was enorm gegroeid in vergelijking met de vorige keer. Er was een duidelijk hoofdje, buikje en ledematen te zien, waarmee hij/zij fanatiek aan het rondzwemmen was. Het was verschrikkelijk leuk om te zien hoe ons kleintje z’n own buisness aan het minden was, terwijl wij daar nog niets van mee kregen. Wederom was het onwaarschijnlijk om te zien dat er daadwerkelijk iemand in mijn lichaam aan het groeien was, maar dit beeld versterkte mijn gevoel wel enigszins.

Ik als baby

Ik als baby

Ook nu kampte ik nog met veel onzekerheid. We hebben geen enkele aanleiding voor extra zorg, maar een hypochonder als ik maakt zich toch overal druk om. Dat gezegd hebbende: ik wilde een combinatietest uit laten voeren, om de kans op een Downsyndroom en twee andere (veel engere) syndromen in kaart te brengen. Dus ik liet bloed afnemen en kreeg afgelopen maandag, met bijna 13 weken zwangerschap, een nekplooimeting. Dit zag er allemaal super uit. De babeh was heerlijk aan het spartelen, met z’n nu al veel langere armpjes en beentjes. De echoscopiste was heel tevreden over ons kleintje en over z’n dunne nekplooi. De uitslag kon niet mooier: minder dan 1 op 5000. We zijn er natuurlijk erg opgelucht over.

En nu is het dan eindelijk zo ver dat de zwangerschap ‘echt’ begint te worden. Ik voel ons ukkie nog niet rondzwemmen, maar mijn groeiende buik verraadt toch dat er iets aan het ontwikkelen is. Of dat ik mezelf schandalig heb laten gaan de laatste tijd, maar dat valt wel mee. Ik vind het super bijzonder om zwanger te zijn, van iemand die vanaf september de allerbelangrijkste rol in ons leven gaat spelen. Het is zo onwerkelijk, maar zo mooi.

Over twee weekjes mogen we weer gluren in mijn baarmoeder. Dan om uit te vinden of wij een jongen of meisje verwachten! Ik kan. niet. WACHTEN! Tot die tijd verdwijn ik op mijn roze wolk en laat ik me lekker in de watten leggen door iedereen om me heen. Ajuus!

7 Comments
  • Bibian
    maart 12, 2014

    Wat leuk om jou ervaringen te lezen, geniet er maar lekker van. Dat zul je vaak gehoord hebben, maar voor je het weet ligt je kindje op je buik haha. Liefs

  • Manon
    maart 12, 2014

    Ah wat super leuk geschreven! Wat spannend zeg allemaal 😀

  • claudia
    maart 12, 2014

    Spannend he bet! Ik herken je gevoel als de beste! Maar probeer vooral lekker te genieten! En over het geslacht.. betty we komen uit een vrouwen familie haha 😉

  • Betty
    maart 13, 2014

    Dank jullie wel meiden!

    Bibian: dat zegt iedereen, en het zal ongetwijfeld waar zijn, maar het duurt nog zooooo lang en ik ben zoooo ongeduldig! 😉

    En Clau: gelukkig is het herkenbaar! En wat die vrouwenfamilie betreft: die hebben inmiddels ook al een hoop jongens gemaakt! Ik ben heel benieuwd wat wij eraan toe gaan voegen!

  • Glamourista
    maart 14, 2014

    Ooh wat spannend!

  • Marieke
    maart 16, 2014

    Ik kan me echt helemaal niet voorstellen hoe het moet voelen om zwanger te zijn, zo ineens. Zo gek lijkt me dat! Vind het dus helemaal niet raar dat je er eerst een tijdje aan hebt moeten wennen. Geniet lekker van de roze wolk nu ie er is!

  • Fleur
    maart 17, 2014

    Lieve Betty, gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat ontzettend leuk, en wat fijn dat je nu eindelijk op je roze wolk kunt zitten. Geniet ervan!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *