to top

“En, wat ga je nu doen?”

Zoals ik een tijdje geleden schreef (klik), ben ik gestopt met mijn werk als leerkracht. Ik wilde graag het schooljaar afmaken, maar kon het niet meer opbrengen om enthousiast mee te gaan in het verbeterplan van de school. Dus om eerlijk te blijven tegen de school, en vooral mezelf (!), besloot ik toch maar meteen ontslag te nemen. Mijn opzegtermijn werd flink ingekort, doordat er snel een vervanger was gevonden. Daardoor zit ik nu al een week zonder werk. 

Ik moet zeggen dat het me bevalt om niet meer het gevoel te hebben me in te moeten zetten voor iets, waar ik me niet voor in wil zetten. Ik hoef niet meer te doen alsof, terwijl ik dat zo lang wel heb gedaan. Ook kan ik nu heel eerlijk zijn tegen mijn bevriende collega’s die wel met heel veel enthousiasme op school werken. Vanwege hun hogere functie, heb ik toch vaak gedaan alsof ik er wel zin in had, terwijl dat dus niet zo was. Ik werkte maar twee dagen in de week, maar keek er (vooral de laatste maanden) flink tegenop om die twee dagen in te gaan. Na afloop was ik dan ook doodmoe.

Hoe dan ook, ik ben dus nog steeds blij met mijn beslissing. Maar die brengt wel iets anders met zich mee, waar ik niet zo goed mee om kan gaan. Namelijk de vraag “en, wat ga je nu doen?”, vanuit mijn omgeving. Ik weet dat het alleen maar lief en geïnteresseerd bedoeld is, maar ik voel me er heel erg beklemd door. Ik weet namelijk écht (!!!) nog niet wat ik nu ga doen. En dat frustreert me ENORM.

coaching

Ik heb mijn hele leven lang altijd plannen gehad. Wat ik in de directe toekomst wilde, hoe mijn lange termijn plaatje eruit zou moeten zien, wat ik zou doen als ik iets niet leuk vond, hoe ik bepaalde andere situaties op zou lossen. Ook wist ik vaak heel duidelijk aan te geven wat ik wel en niet wilde en hoe ik bepaalde dingen kon verbeteren. Nu weet ik voor het eerst in mijn leven niet wat ik wil, en daar word ik ontzettend zenuwachtig van. Ik wil zo graag, net als zoveel anderen, een baan waarin ik me thuis voel en waar ik trots op ben. Maar die heb ik niet. En daar heb ik voorlopig ook geen uitzicht op.

Ik ben enorm trots op Maran, die zijn eigen bedrijf draaiende houdt, naast een fulltime baan. Ook al mijn vriendinnen zijn fanatiek aan hun carrière aan het werken. Ze doen wat ze willen doen, of werken daar doelmatig naar toe. Ik niet. Na een paar geflopte studie/baankeuzes van mij, ben ik nu enorm onzeker geworden op het gebied van werk. Ik neem mezelf niet meer serieus daarin. Als ik mezelf tegen iemand hoor zeggen dat ik ‘iets wil met mijn diploma Gewichtsconsulent’, denk ik direct “eh jahoor, geloof je het zelf?”. Het komt erop neer dat ik gewoon niet weet wat ik wil en dat ik lamgeslagen lijk om nieuwe opties te ontdekken.

Tijdens mijn laatste gesprek bij de loopbaancoach kreeg ik als opdracht om een aantal mogelijke scenario’s die bij mijn profiel passen, te gaan onderzoeken. Ik heb dat nog niet gedaan, door griep en stress rondom het afsluiten van mijn werk. Maar ergens ook omdat het nu concreet wordt, terwijl ik daar voor mijn gevoel nog niet aan toe ben. Maar waar ik wel aan toe ben? Dat weet ik niet. Maran steunt me gelukkig ontzettend in mijn zoektocht, maar door hem zo hard te zien werken, voel ik me des te meer nutteloos en ‘in paniek’, omdat ik ook geen direct uitzicht heb op een financiële bijdrage aan ons huishouden.

Dit stukje komt heel erg ngatief over merk ik, maar dat is niet de bedoeling. Ik ben heel gelukkig met mijn keuze, maar dit stukje in mijn leven frustreert me nogal. Ik ben altijd opgegroeid met het idee dat je iets moet bijdragen aan de samenleving en dat doe ik nu niet. En niet omdat ik geen baan kan vinden, maar omdat ik niet weet welke baan ik wil vinden. Ik ga de komende dagen keihard werken aan mijn to-do-list voor de loopbaancoaching, in de hoop dat dat lamgeslagen gevoel wegtrekt en plaats zal maken voor iets meer duidelijkheid. En ik hoop dat er geen “en, wat nu?” vragen komen, voordat ik daar concreet een antwoord op kan geven waar ik trots op ben.

  • Fleur

    Hé Betty! Wat onwijs leuk dat ik je weer tegenkom op het internet; heel leuk om weer stukken van jou te lezen! Ik snap wat je schrijft. Ik heb zelf ook een periode gehad waarin ik het niet meer wist (zacht uitgedrukt), en dacht dat ik nooit meer iets zou kunnen vinden wat goed bij me paste. Uiteindelijk, na een aantal maanden, wees het zich vanzelf. Ik werk nu bij Ze.nl en ben bezig met bloggen en mijn eigen tekstbedrijfje. Door Ze.nl ben ik weer gaan schrijven en ik kwam erachter dat ik vergeten was hoe goed dat bij me paste. Nu heb ik het schrijven uitgebreid met twee blogs, een column in een magazine en mijn eigen tekstbedrijfje. De blogs en de column zijn vrijwillig, maar ik doe nu gelukkig weer wat ik leuk vind. Ik hoop voor jou dat jouw enthousiasme voor iets ook weer boven komt drijven en leidt tot iets moois. Ik blijf je in ieder geval lezen, want schrijven, dat kan je nog steeds zo leuk.

    Liefs van Fleur (MEJN-forum ;))

    17 maart 2014 at 11:33 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.