to top

Paar daagjes skiën

Eén van Marans vrienden woont in München. Het is één van de meest vrolijke en easy-going mensen die ik ken, dus altijd als hij ons uitnodigt om weer eens langs te komen, springen we nog net niet per direct in het vliegtuig. Vorig jaar in mei gingen we voor het eerst samen en hadden we een geweldig weekend. München bleek, tot mijn verrassing, namelijk echt een superleuke stad! Ook in september brachten we een bezoekje, ditmaal voor het Oktoberfest. In januari vroeg deze vriend of we zin hadden om binnenkort te komen skiën. Dat hadden we! Dus gingen we afgelopen zondag uitgelaten het vliegtuig in. 

Tot mijn 16e ben ik een aantal keer een week met mijn ouders op wintersport geweest. Ik kon best aardig skiën, al zeg ik het zelf. Maar als je daar dus ongeveer 12 jaar niets mee doet, is het altijd maar afwachten hoe het zal vergaan als je eenmaal met latten aan je voeten bovenop een berg staat. Ik had er enorm veel zin in om weer te gaan skiën, want ik ben dol op sneeuw en bergen en de sfeer die er in winterachtige bergdorpjes hangt. Aan de andere kant was ik stiekem ook wel bang dat ik gruwelijk ten val zou komen en in een ziekenhuisbed zou belanden. Ik had me dan ook voorgenomen om alleen maar blauwe pistes (de makkelijkste) te nemen en het heel rustig aan te doen.

Oeps, nog helemaal geen sneeuw! Als dat maar goed komt...

Oeps, nog helemaal geen sneeuw! Als dat maar goed komt…

Maandagochtend vertrokken we vanuit München in onze huurauto richting de Oostenrijkse bergen. Onze Duitse vriend raasde met een enorme snelheid over de autobahn, terwijl Maran en ik op de achterbank een beetje aan het tukken waren. Na anderhalf uur kwamen we aan in Kaltenbach, het dalstation van het Hochzillertal. We huurden onze benodigdheden en sprongen de gondellift in. Eenmaal boven aangekomen kon het skiavontuur beginnen. Met heel veel zin en een beetje angst stapte ik in mijn ski’s en maakte ik de eerste meters op weg naar een stoeltjeslift die ons verder het skigebied in zou brengen.

Het zonnetje scheen en zowel in Duitsland als in Nederland was de voorjaarsvakantie nog in volle gang. Dat betekende dat de skipiste enorm druk was. Desondanks had ik er weinig last van. Ik let op de skiërs beneden mij en hoop dat degenen boven mij dat ook doen. Op die manier heb je zo min mogelijk kans op ongelukken. Het skiën zelf ging me bijzonder goed af. Het koste me weinig moeite om soepel uitziende bochtjes te maken en als één van de eersten van ons groepje kwam ik beneden bij de piste aan.

Wtf is er met mijn haar gebeurd?

Wtf is er met mijn haar gebeurd?

Later in de middag, na een heerlijke lunch met geweldig uitzicht, zakte de zon achter de bergen. Het zicht werd minder en ondanks dat liet ik me verleiden tot enkele rode pistes (moeilijker). Midden in zo’n piste kom je soms heuveltjes tegen, waar je normaal gesproken omheen wilt skiën. Maar omdat het zicht slecht werd, zag ik die bobbels in de piste vaak  niet, waardoor ik er in volle vaart tegenaan klapte. Gelukkig lukte het me in alle gevallen om staande te blijven, maar wel met enorm veel spierpijn tot gevolg.

Na de eerste, succesvolle dag skiën viel ik in slaap in de auto terug naar München. De volgende dag zouden we weer vroeg naar het skigebied vertrekken, dus sprong ik ’s avonds snel onder een warme douche en ging direct naar bed. Niet te geloven hoe moe je kan zijn na een dagje skiën.

De volgende dag was het weer in het ski-gebied minder goed. De wolken hingen laag, wat ervoor zorgde dat je letterlijk je eigen hand niet meer kon zien, als je die voor je uit stak. Ook sneeuwde het flink. Toch gaf dat wel een bijzonder effect. Tijdens het skiën moest je je zicht zoveel mogelijk loslaten en maar gewoon hopen dat je veilig beneden kon komen. Ook moest je extra goed opletten waar de piste was, zodat je er niet per ongeluk naast terecht kwam. Het was heel rustig op de pistes, waardoor we veel op elkaar konden wachten. Dat was ook wel nodig, want je zag dus echt niets verder. Ergens was dat eng, dat je soms het gevoel had alleen midden in een zee van wit te staan, zonder te weten waar het op zou houden. Aan de andere kant was dat ook wel een heerlijk rustig. Ik vind het in ieder geval een hele bijzondere ervaring. Ook was het leuk om te merken dat je na een paar kilometer skiën uiteindelijk weer onder de wolken uit kwam, en het zicht opeens weer een stuk beter was.

En natuurlijk een selfie vanuit een stoeltjeslift. Met onderkin en doodsangst om mijn telefoon uit mijn handen te laten vallen.

En natuurlijk een selfie vanuit een stoeltjeslift. Met onderkin en doodsangst om mijn telefoon uit mijn handen te laten vallen.

Hoe dan ook waren het ontzettend leuke dagen, al was ik erg blij dat ik geen derde dag meer ‘hoefde’. Het skiën zelf vond ik geweldig leuk om te toen, maar de skischoenen zaten heel oncomfortabel en ik had (daardoor?) enorme pijn vanaf mijn knieën tot mijn tenen.

Volgend jaar weer? Ik hoop het wel! Maar dan ga ik me van tevoren wel wat beter voorbereiden!

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.