to top

Verklaring voor radiostilte

Zo lieve lezers, dat was weer een heel tijdje zonder updates van mijn kant. Dat had namelijk een goede reden: ik heb, na heel lang overwegen, twijfelen en wakker liggen, ontslag genomen op mijn werk. Vanaf vandaag ben ik geen leerkracht meer. 

Jullie weten dat ik al een tijdje coaching krijg om uit te zoeken wat ik écht wil in een toekomstige baan. Ik twijfel al ongeveer 2 jaar of ik wel thuis hoor in het onderwijs. Aan de ene kant heb ik heel veel lol met de kinderen en weet ik, zonder er arrogant over te doen, dat ik een leuke, goede juf ben. Maar aan de andere kant kost dat me heel erg veel energie. Ik heb gedurende een werkdag vaak het gevoel dat ik ‘overweldigd’ word en als de kinderen weg zijn, wil ik eigenlijk alleen maar doelloos voor me uit staren. Ik ben dan alles behalve productief.

Tot dit schooljaar werkte ik vier dagen in de week. Ik vond het verschrikkelijk. Op zaterdag moest ik enorm bijkomen, op zondag soms ook. Op maandag deed ik mijn huishouden en de boodschappen voor de hele week. Gedurende de rest van de week kwam ik uitgeput thuis, plofte ik op de bank in de hoop dat ik voldoende was ‘opgeladen’ voor de volgende dag. Volgens Maran ‘leefde’ ik alleen in de weekenden en in de vakanties en zelf voelde ik dat ook zo. Vanaf dit schooljaar werk ik nog maar twee dagen in de week. Prima te doen, maar ik wil niet mijn hele leven een baan hebben die ik ‘te doen’ vind, omdat het maar twee dagen per week is.

apple

Toen ik begon in het onderwijs (ongeveer vijf jaar geleden alweer), had ik last van dezelfde vermoeidheid na een werkdag. Maar als beginnende leerkracht, vond ik dat ik meer ervaring op moest bouwen en dat het dan vanzelf wel goed zou komen. Maar dat kwam het dus niet. Tijdens de coaching kwam ik erachter dat ik onder andere ook erg introvert ben. Dat wist ik al wel (ik houd ervan om momenten of hele dagen alleen te zijn), maar ik had dat nooit zo gekoppeld aan het feit dat het misschien mijn werk wel in de weg zou staan.

En dat deed het dus. Ik hakte een paar weken geleden de knoop door. Ik twijfelde of ik niet gewoon het schooljaar af wilde maken, want het is voor de kinderen en collega’s natuurlijk fijner als iedereen een heel schooljaar op z’n plek blijft. Maar op mijn school vrijwillig in een verbeterplan was gestapt, waardoor er heel veel klassenbezoeken en POP-gesprekken gepland stonden. Ook wordt er natuurlijk van iedereen verwacht zich volledig in te zetten voor het verbeterplan. Wetende dat ik toch wilde stoppen met het voor de klas staan, besloot ik toch maar halverwege het schooljaar ontslag te nemen. Ik kon namelijk niet zo meegaan in dat verbetertraject als de rest en daar voelde ik me heel rot over.

Een week of drie geleden stapte ik met knikkende knieën en een bonzend hart het kantoortje van de directrice binnen. Ik vertelde rustig mijn verhaal en de directrice luisterde en nam de tijd voor me. Ze begreep mijn keuze, had de neiging om me om te praten (omdat ze me zo’n leuke juf vindt), maar besloot dat niet te doen. We gingen uit van een opzegtermijn van twee maanden, maar als zij eerder een nieuwe leerkracht had gevonden, kon ik eerder weg.

teacher2

Dat was deze week. Afgelopen dinsdag kreeg ik te horen dat ze een nieuwe juf hadden gevonden. Zij kon per 1 maart al beginnen, wat (vanwege de voorjaarsvakantie) betekende dat deze week al mijn laatste werkdagen zouden zijn. Ik moest ontzettend omschakelen toen ik dat nieuws kreeg. Natuurlijk had ik er zelf voor gekozen om ontslag te nemen, maar dat het na vijf jaar dan opeens zó snel zou gaan… Toch begreep ik dat dit beter is voor de kinderen en de school, dus nam ik gisteren afscheid.

Ik kreeg een lieve speech, een mooie bos bloemen en heel veel knuffels van mijn lieve collega’s. Ik zal het contact met mijn collega’s, de kinderen en de ouders missen. Maar ik zal het niet missen om iedere werkdag twijfels te hebben over mijn werk en om mijn best te moeten doen voor iets waar ik mijn best niet voor wil doen. Nu is de weg helemaal vrij om écht te ontdekken welke baan mij wel voldoening en energie gaat geven.

Ik heb heel lang moeten wachten om hier iets over te schrijven op mijn blog, omdat ik niet wilde dat ouders per ongeluk zouden lezen waar ik mee bezig ben. Maar nu mijn laatste werkdag achter de rug is, kan ik niet wachten om te schrijven over mijn werk en de keuze om ontslag te nemen. Het zit me nog zo hoog. Jullie kunnen de komende dagen dus een aantal blogs over dit onderwerp verwachten, haha!

  • Anouk

    Wat een dappere beslissing! Lijkt me heel moeilijk om zo’n stap te zetten en vind het heel knap dat je voor jezelf kiest. Hoop dat er iets anders op je pad komt dat wel helemaal bij je past

    22 februari 2014 at 12:54 Beantwoorden
  • Manon

    Wat een knappe en gedurfde beslissing! Ik ben benieuwd wat je in de toekomst gaat doen en blijf je op de voet volgen 🙂

    22 februari 2014 at 13:58 Beantwoorden
  • Marieke

    Klinkt als een goede, weldoordachte beslissing. En dus de juiste! Heel dapper. Hoop dat je snel iets vindt waar echt je hart ligt!

    22 februari 2014 at 21:08 Beantwoorden
  • Isabelle

    Dit is inderdaad geen makkelijke keuze! Maar ik denk dat als je zoveel van jezelf in je job moet steken dat je en doodop van bent dat het inderdaad beter is om voor iets anders te gaan. Heb je al iets in het vooruitzicht, of ga je jezelf nu even wat ademruimte geven?

    25 februari 2014 at 10:55 Beantwoorden
  • Dita

    Wat een knappe beslissing! Ik lees deze post nu pas nav je post van vandaag. Maar erg goed van je, ik werk zelf als onderwijsassistent op een basisschool en als pedagogisch medewerkster op een kdv/bso. Ondanks dat ik heb geleerd voor onderwijsassistent vind ik het werken in de kinderopvang leuker. Mja aangezien ik niet veel uren heb werk ik ook nog in het onderwijs.

    23 augustus 2014 at 08:42 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.