to top

Olympische Spelen

Er is weinig ter wereld wat me minder interesseert dan sport. Dat meen ik echt. Als ik fit zou kunnen blijven zonder ooit nog te bewegen (op wandelen na), dan zou ik denk ik voor altijd met mijn billen een dikke kuil in de bank maken. Ook kijken naar sporters interesseert me doorgaans niets. Ik ben geen voetbal hooligan en laat de Olympische Spelen meestal maar al te graag aan me voorbij gaan. Tot dit jaar. 

Maran is een weekje op wintersport en ik ben alleen thuisgebleven. Ik kan prima alleen zijn, dus dat is geen probleem. Maar op één of andere manier maakt nu dat ik toch wel erg geniet van het constante geklets van de sportcommentatoren op de achtergrond. Ik ben lekker de hele dag aan het typen voor mijn blog en voor mijn loopbaancoaching en ondertussen staan de Olympische Spelen op.

Met een half oog volg ik snowboarders die allerlei trucs uithalen met ingewikkelde namen als ‘Backside 720’. Soms leg ik mijn laptop even aan de kant, bijvoorbeeld om de schaatswedstrijden te volgen. Daarin maken Nederlanders een goede kans, dus dan is het stiekem extra leuk om te bekijken. Ik geniet stiekem mee van de spanning en van koning Willem Alexander en koningin Maxima die de longen uit hun lijf schreeuwen om hun landgenoot aan te moedigen. Ik zie de Lucky TV sketches al tegemoet.

Mijn lieve Puck heeft nog nooit zoveel televisie gekeken als de afgelopen dagen!

Mijn lieve Puck heeft nog nooit zoveel televisie gekeken als de afgelopen dagen!

Ik verbaas me over rodelen als sport: hoe kan je nou sneller zijn dan een ander? Je glijdt met een slee van een glijbaan, daar oefen je toch niet echt invloed op uit? Ik schrik van vrouwelijke skiërs die salto’s en schroeven maken van een piste met allerlei obstakels en ondertussen vaak flink onderuit gaan. En ik geniet van de mannelijke ijsdansers die in strakke glitterpakjes soepele danspasjes uitvoeren, in homofoob Rusland.

Mijn cynische ‘hoeveel doping zal die genomen hebben?’-houding heeft grotendeels plaatsgemaakt voor bewondering en een gevoel van trots. Ik glimlach breeduit mee als een Nederlander een gouden plak wint en geniet stiekem van Nick en Simon die er vervolgens een liedje over schrijven.
Ik verheug me erg op zaterdag, als mijn schat weer lekker thuis is. Maar tot die tijd vermaak ik me prima. Al ben ik nog steeds niet gemotiveerd om ook schaatsen onder te binden en pirouettes te gaan draaien.

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.