to top

“Moet dat op tv?”

Op vrijdagochtend verheug ik me al op zaterdagavond. Niet omdat ik dan tot diep in de nacht de sterren van de hemel feest, maar omdat ‘All you need is love’ dan weer op tv is. Als klein meisje genoot ik al verschrikkelijk van geliefden die elkaar toezongen of snotterende familieleden die elkaar na jaren eindelijk weer in de armen konden sluiten. Bij voorkeur in pyjama en heel dicht tegen mijn paps of mams aan op de bank. 

Nog steeds kan ik intens genieten van het programma. Van al die mensen die spijt hebben van wat ze hun partner hebben aangedaan, en het aan Robert ten Brink overlaten om hun fout dan weer goed te praten. Van die onzekere tieners die hun klasgenootje niet op date durven vragen en eenzame ouderen die op zoek zijn naar een tweede Grote Liefde. Ik smul van ieder item. Nog steeds het liefst in mijn pyjama en tegen mijn lief aan. Die niet mee kijkt, maar dat mag de pret niet drukken.

Ook vind ik het geweldig als mensen voor één keer worden verrast met een ontmoeting met hun grote idool of dat ze, tijdens de kerstspecial, op een veel te romantische wintersportvakantie in Winter Wonderland worden gestuurd. Ik geniet als mensen hun geliefden bedanken voor alle steun die ze de afgelopen tijd hebben gehad of als kinderen hun ouders vertellen hoe blij ze wel niet met ze zijn.

Elkaar lekker valt toezingen. Gênant of heel lief? Of allebei?

Elkaar lekker valt toezingen. Gênant of heel lief? Of allebei?

Toch heb ik ergens ook wel een beetje moeite met ‘All you need is love’. Want naast al die emotionele herenigingen en hartverwarmende liefdesverklaringen, is er toch telkens een stemmetje in mijn hoofd dat vraagt: “moet dat nou op tv?” Als er bijvoorbeeld iemand ten huwelijk gevraagd wordt, erger ik me ergens door mijn waterige oogjes heen toch een beetje. Want is het, naast lief, toch niet ook een beetje gênant om in het bijzijn van half Nederland zo’n intiem moment mee te maken?

En als je je partner iets gemeens hebt geflikt (je bent vreemdgegaan, hebt zijn moeder geslagen of zijn kat vermoord), is het dan niet veel meer waard om zelf je uiterste best te doen om het weer goed te maken? In plaats daarvan kiezen er iedere zaterdagavond toch weer een aantal mensen voor om een laffe videoboodschap in te speken die Robert ten Brink dan weer in zijn zilveren caravan afspeelt. En dat de gekwetste partner zich dan onder druk gezet voelt en twijfelt om je voor heel Nederland voor schut te zetten of om dat later één op één te doen.

Daar zit je dan, in die caravan.

Daar zit je dan, in die caravan.

Ook heb ik een beetje ‘moeite’ met mensen die hun familielid in bijvoorbeeld Amerika al jaren niet hebben gezien. Dan denk ik: heb je nu echt Robert ten Brink en zijn team nodig om een ticket te bekostigen, of had je – heeeeel misschien – ook zelf die 800 euro voor een retourtje bij elkaar kunnen sparen in die 10 jaar dat je nu je broer/oma/vader niet hebt gezien? En ik weet dat ik niet in andermans portemonee kan kijken, maar zoiets echt je prioriteit is…

Hoe dan ook: de zaterdagavond is voor mij puur genieten. Van al die mensen die oprecht van elkaar houden. In welke vorm dan ook. En om me stiekem een beetje gezond te ergeren.

(afbeeldingen komen uit de meest recente aflevering van All you need is love. HIER te bekijken!)

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.