to top

(Bij)baantjes en andere werkzaamheden

Toen ik 13 was, kreeg mijn nicht een bijbaantje bij de bakker bij haar in de buurt. Ze mocht brood en banket verkopen en dat leek mij op dat moment het leukste wat er op de wereld te doen was. Ik was dan ook ontzettend boos en teleurgesteld toen ze me nog niet aan wilden nemen, omdat ik te jong was. 

Een half jaar later (wat leek dat lang!) was ik eindelijk oud genoeg en wat voelde ik me meteen volwassen! Ik leerde de prijslijst uit mijn hoofd, deed mijn uiterste best om klanten te helpen en maakte na sluitingstijd de winkel brandschoon. En dat voor vijf gulden (!) per uur. Na een tijdje ging het vroege opstaan in mijn vrije weekend me tegen staan. Dus zocht ik iets anders.

Ik kwam via een vriendin terecht in het bejaardentehuis bij haar om de hoek. Daar deed ik de afwas, maakte ik de avondboterhammen voor de bewoners klaar en deed ik in de middag een koffie- en theeronde. Geweldig vond ik dat. Voornamelijk het contact met sommige bewoners, die maar bléven praten. Eén keer werd aan mij gevraagd “of ik een waterlelie was”. Ik heb best lang in het bejaardentehuis gewerkt, maar op een gegeven moment werd ik steeds vaker bang dat ik per ongeluk een overleden bewoner zou aantreffen. Ook was ik de uren in de afwaskeuken zat. Tijd voor iets nieuws!

oma

Ik solliciteerde bij het VU ziekenhuis om voedingsassistente te worden. Geweldig leuk vond ik dat! Ik maakte ’s morgens patiënten wakker met hun ontbijtje, deed een aantal rondes met drinken, vulde voedingslijsten in met de patiënten en bracht hen ’s middags de lunch. Of ik had middag-dienst en dan had ik na de middagrondes met drinken en wat schoonmaakwerk even tijd om wat boeken te lezen. Na de avondmaaltijd deed ik dan nog één of twee rondes over de afdeling (altijd gezellig, want dan was het bezoekuur) en dan kon ik naar huis. Mijn werk ik het VU vond ik geweldig. Het had precies de goede combinatie van alleen werken en werken met mensen. Maar: wegens bezuinigingen werd ik bijna niet meer ingeroosterd. Dus…. wederom tijd voor iets anders.

Dat vond ik bij het Golden Tulip hotel bij mij om de hoek. In de eerste instantie ging ik de openbare ruimtes schoonmaken, maar dat vond ik stom. Dus werd ik ingedeeld om het ontbijt draaiende te houden. Ik zorgde er iedere dag voor dat het buffet goed aangevuld bleef, dat de tafels netjes en schoon waren en dat de gasten zich welkom voelden. Ook hield ik de vergaderzalen bij en liep ik ’s middags mee in de lunch. Ik stopte met dit werk toen ik stage ging lopen bij de dierenarts.

Ondertussen was ik namelijk bezig met mijn studie ‘Dierenartsassistente Paraveterinair’. Die studie liep tegen het einde en ik besloot stage te gaan lopen, wat uiteindelijk resulteerde in een vaste baan. Ik zorgde voor de dieren, hielp de dierenarts tijdens het spreekuur, assisteerde bij operaties, maakte röntgenfoto’s en deed zelfstandig bloedonderzoeken. In het begin vond ik het ontzettend interessant. Iedere dag leerde ik nieuwe dingen. Maar na twee jaar kwam ik erachter dat je als dierenarts heel veel castraties en sterilisaties doet. En die zijn allemaal hetzelfde. Bovendien was ik het opruimen van kattenpis en het sjouwen met zakken diëetvoer wel zat.

vet

Ik ging de Pabo doen en daarnaast werkte ik bij een zonnestudio in de buurt. Ik draaide de hele dag de zaak alleen, wat inhield dat ik de zonnebanken schoonmaakte, klanten adviseerde en hielp en… nou ja dat was het eigenlijk. Toen ik verder weg ging wonen, nam ik ontslag.

Daarna werkte ik naast mijn studie als receptioniste bij een groot uitzendbureau. Veel vragen beantwoorden, telefoontjes doorschakelen, vaatwassers uitruimen en archieven bijhouden. Het was ontzettend saai werk, dus ook daar hield ik het niet langer dan een jaar vol.

Ik ging op mezelf wonen en rond die tijd werd er een Bagels & Beans achter mijn huis geopend. Daar solliciteerde ik en werd ik aangenomen. Het was erg leuk om in een nieuw bedrijf mee te groeien. De eigenaars van de zaak waren super leuk, dus ik heb altijd met heel veel plezier bagels, koffie’s en sapjes gemaakt. Totdat ik vanuit mijn stageschool het aanbod kreeg om een betaalde LIO (Leerkracht In Opleiding)-stage te gaan doen. Dus dag, B&B.

Naast mijn werk bij Bagels & Beans én mijn werk in het onderwijs, schreef ik twee jaar lang voor 20something. De website die ik met vriendinnen Donna en Esther en vriend Marco bijhield. Ik vond het superleuk om artikelen te schrijven, advertorials op te stellen en perspresentaties te bezoeken. Later deden we dit een tijdje voor een groot online vrouwenportal, maar daar waren we snel klaar mee. En toen werd er een tijdje niet geschreven.

apple

En dan komen we dus aan bij mijn laatste baan. In het onderwijs. Na vier jaar studeren aan de Pabo, kon ik dus eindelijk betaald in het onderwijs werken. Ik was apetrots toen ik écht de juf van een groepje kleuters werd. Ik vond het geweldig om mijn klas in te richten en de kinderen en hun ouders te leren kennen. Ik vond het superleuk om samen met collega’s te brainstormen over nieuwe lessen. Boven alles was het werken in het onderwijs één grote uitdaging. Spannend, maar ergens ook doodeng. Want wat doe je als er een kind bij zit die niet zo goed mee komt? Wat als die, na al je extra inspanningen, nog niet goed mee kan komen? Of wat doe je als er een kind in de klas zit die anderen structureel slaat? Hoe bescherm je de andere kinderen, zonder die ene uit te sluiten? Hoe dan ook, genoeg vraagstukken waar ik na vijf jaar nog steeds niet altijd een concreet antwoord op heb. Het blijft zoeken in het onderwijs. En waar ik eerst de uitdaging daarin zag, merk ik dat het me nu vaak onzeker maakt. Het contact met de kinderen en hun ouders vind ik nog steeds erg leuk, maar ik denk niet dat ik tot mijn 67ste in het onderwijs zal werken.

Maar wat dan? Ik heb heel veel werkervaring en twee studie’s gedaan waar ik niet voldoende mee wil doen. Wat nu? Laten we het erop houden dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik nu precies wil. Maar dat ik meer wil dan twee dagen in de week extra ondersteuning bieden in de klassen, dat is me wel duidelijk.

  • Lilly

    Wauw, wat een hoop werkervaring zeg, en wat grappig dat ik na een dag mij heel erg bezig gehouden te hebben met dit onderwerp dit artikel tegen kom.

    Zelf ben ik vandaag (7 Januari) 21 jaar geworden. Nu voel ik mij heel erg oud, en heb ik het gevoel dat mijn leeftijdsgenoten veel meer werkervaring hebben dan ik, maar dat valt ook best mee.

    Nu ben jij juf en zul jij mijn verhaal best goed begrijpen, want ik ben moeilijk lerend.
    In groep drie kwamen ze erachter dat ik Dyslexie heb en moest ik naar het speciaal onderwijs. Op het speciaal onderwijs kwamen ze erachter dat ook nog eens Dyscalculie heb.

    Mijn basisschool en middelbare school heb ik dus op het speciaal onderwijs gevolgd, dit heeft ervoor gezorgd dat ik nog steeds soms wat onzeker ben.
    Nu ik net 21 jaar ben geworden denk ik na over wat ik bereikt heb en dan zie ik dat sommige al een niveau 4 opleiding, een HBO studie hebben afgerond of de universiteit.

    Maargoed, ik mag wel trots zijn. Heb in juni mijn opleiding Helpende zorg en welzijn niveau 2 behaald, wat met mijn beperkingen heel knap is. Helaas is hier niet zoveel werk in te vinden, maar ik werk als huishoudelijke hulp en heb het heel erg naar mijn zin.
    Verder heb ik bij de Hema, Het kruidvat, De Vomar, Sephora Parfumerie en de etos gewerkt, dus ik zal vast nog wat ervaring opdoen! 🙂

    7 januari 2014 at 17:35 Beantwoorden
  • carolien

    Zo herkenbaar. Ik ben momenteel aan het invallen. Het is aan de ene kant heel leuk en aan de andere kant doodeng. Ik vraag me af of ik het wel wil, al die verantwoordelijkheden over 30 Kids. Kan ik het wel, wil ik het wel, heb ik genoeg kennis. Maar wat dan? Vreselijk onzeker. Dat plus dat er geen banen zijn. Succes met uitvogelen wat je wil!

    7 januari 2014 at 23:39 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.