to top

Privé of heel open?

Sinds mijn veertiende houd ik blogs bij, al noemde je dat toen nog niet zo. Ik heb altijd wel redelijk voorzichtig gedaan met wat ik wel en niet  wilde delen. Voor zover je daar überhaupt van kan spreken als je onder je eigen naam blogt en er foto’s van jezelf rondslingeren. Toch gaf en geef ik niet snel mijn achternaam door op internet en ben ik meestal ook niet écht specifiek als ik bepaalde situaties beschrijf.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik juist de bloggers die wél heel open zijn over hun privéleven volg. Ik vind het superleuk om een kijkje in het leven van een ander te krijgen, door middel van een blog. Ik smul stiekem van de wekelijkse fotoverslagen. Ook leef ik helemaal met een blogger mee als er heel tof nieuws is, of als de blogger juist iets verdrietigs te verwerken heeft.

Toch vind ik het zelf heel lastig om zo open te zijn op internet. Ik hecht namelijk toch wel veel waarde aan mijn privacy. Zo heb ik mijn Facebook-pagina zo goed als het kan afgeschermd en post ik er tegenwoordig amper nog iets. Mijn Twitter-profiel heb ik pas sinds kort van het slotje afgehaald, maar met pijn in mijn hart. Het voelde namelijk wel lekker veilig aan om te kunnen tweeten, terwijl ik precies wist wie het kon lezen. Eén van mijn grootste angsten is namelijk ooit online iets verkeerds te zeggen of doen en een (toekomstige) werkgever voor z’n hoofd te stoten. Of werkgever? Wie dan ook, eigenlijk.

Tussen die twee kanten worstel ik dus zo nu en dan. Aan de ene kant probeer ik zo algemeen en globaal mogelijk te zijn, om niemand op wat voor manier dan ook te kwetsen. Aan de andere kant is het voor lezers toch ook wel erg leuk om écht in iemands leven meegenomen te worden. En dat lijkt me stiekem ook wel leuk om gewoon te doen.

Lastig, lastig dus. Hoe denken mijn mede-bloggers hierover?

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.