to top

Opa’s en oma’s als vaste oppas

Al sinds de kinderen klein zijn, krijgen wij veel hulp van onze ouders. Maran's ouders uit Rotterdam hebben bijna nog geen vrijdag overgeslagen sinds N. geboren is, nu vijf jaar geleden. Mijn ouders hadden de eerste jaren een vaste oppasdag, maar passen nu incidenteel op, voornamelijk als wij een avondje of weekendje weg willen. Een tijd geleden werd er een artikel gepubliceerd waarin werd gesteld dat de ouders van tegenwoordig teveel beroep op hún ouders deden, waardoor veel opa's en oma's met stressklachten te kampen hadden. Het oppassen viel ze (naast hun werk en eigen leven) zwaar en ze durfden vaak geen 'nee' te zeggen. We hebben destijds vaak aan onze ouders gevraagd of dat bij hen het geval was....

Continue reading

Stress en hoe de commercie hierop inhaakt

Het voelt altijd een beetje lullig om te vertellen dat ik een burn-out heb gehad. IEDEREEN aan wie ik dat namelijk vertel, heeft er zelf ook een ervaring mee. Of zelf, of met iemand in de directe omgeving. Soms twijfel ik wel eens of dat dan écht een burn-out was, of overspannenheid, maar het feit blijft dat veel mensen met stressklachten worstelen. Over hoe dat volgens mij komt, wil ik een andere keer uitweiden, maar eerst iets anders. Waarschijnlijk hebben Instagram en Google wel door dat ik een burn-out heb gehad. In de eerste plaats omdat ik daar zelf over schrijf, maar ook omdat ik talloze malen heb gegoogeld naar het ontstaan van stressklachten en hoe die te verhelpen zijn....

Continue reading

Heeft mijn burn-out ook iets positiefs gebracht?

Toen ik net wist van mijn burn-out en nog elke nacht bibberend van angst door het huis aan het dwalen was, was ik veel aan het zoeken naar positieve verhalen. Ik voelde me in elk opzicht zo slecht, dat ik me bijna niet kon voorstellen dat het ooit nog goed zou komen. Stukken van ervaringsdeskundigen die schreven 'dat hun burn-out eigenlijk een cadeautje was', deden me dan ook goed. Zou ik, als ik er doorheen was, er net zo over denken? Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar verder en ligt de burn-out voor het overgrote deel wel achter mij. Ik reageer nog wel heftiger op stress dan voorheen (dan word ik heel snel moe en een beetje duizelig/overweldigd), maar ik slaap...

Continue reading

Moeten er geen regels komen voor Youtube-kinderen?

Een paar weken geleden maakte ik kennis met de wondere wereld der familyvloggers. Ik was met mijn kinderen op een glamping-kampeerboerderij geweest en kwam erachter dat één van 's lands bekendste familyvloggers daar een aantal weken eerder ook waren geweest. Ik was benieuwd naar hun ervaring, dus ik zette een aflevering op. De desbetreffende familie, de Bellinga's, fascineerde me. Vader en moeder hebben, naast het onderhouden van een gezins-Youtubekanaal én een kanaal voor alle kinderen afzonderlijk, én Instagramaccounts voor iedereen, allebei geen baan, dus zijn fulltime thuis om er voor hun kroost een feestje van te maken. Voor zover ik kon zien (door het langs de video's scrollen), stond er elke dag wel iets bijzonders op het programma. Ook werden...

Continue reading

Een burn-out én angststoornis

Ik ben altijd al wel een redelijk angstig iemand geweest, maar dit was altijd wel prima onder controle. Toen mijn angst echter uit de hand begon te lopen en tot het niveau gegroeid was waarop ik nachtenlang niets anders kon dan bibberend op de bank doorbrengen van pure ellende, besloot ik naar de huisarts te gaan. Samen met nog een flink aantal andere symptomen trok hij daarna de conclusie: burn-out. Een burn-out gaat vaker gepaard met angsten en paniek, maar niet direct in de mate waarop ik het heb gehad. Ik had (heb?) namelijk een angststoornis erbij, wat herstel extra lastig maakt. Ik wil daar vandaag verder op in gaan. Angstig als kind Als kind had ik vaak dromen dat ik mijn...

Continue reading

Ruim een jaar zonder social media: hoe beviel dat?

Ik ben een social media-gebruiker van het eerste uur. Zo hield ik altijd braaf vragenlijstjes bij op CU2, had ik als één van de eersten Twitter, deed ik fanatiek aan Hyves en Facebook en was ik groot fan van Instagram. Toch was ik dat in april 2018 allemaal spuugzat. Wég ermee! Waarom, hoe en waarom ik nu (deels) weer terug ben, leg ik vandaag uit. Toen ik mijn burn-out kreeg, vond ik eerst nog wel steun uit de online wereld. Ik was niet de enige met paniekaanvallen, slapeloze nachten en het gevoel doorlopend overprikkeld te zijn. Dat luchtte me enerzijds op. Aan de andere kant was ik enorm gevoelig: als er iets naars gebeurde met iemand in mijn timeline, dan...

Continue reading

Mijn Grote Hier Houd Ik Van-lijstje

Toen ik in mijn burn-out terecht kwam, wist ik écht niet meer wat ik leuk vond om te doen, waar ik van hield of waar ik van ontspande. Ik had geen flauw idee, en dat beangstigde me. Want hoezo weet iemand opeens niet meer waar die van houdt? Op aanraden van mijn lieve vriendin Donna ben ik een lijst gaan opstellen. Elke keer als ik me iets herinnerde van wat ik leuk vond, of waar ik van hield, dan schreef ik dat op. Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar verder en kom ik nog steeds dagelijks nieuwe dingen tegen die aan mijn lijstje toegevoegd kunnen worden. Voor mij een ontzettende geruststelling: het gaat goed met me. En zo niet: dan heb...

Continue reading

Mijn kinderen schelen 1,5 jaar. Hoe bevalt dat?

Het was een bewuste keuze: onze kinderen vrij snel op elkaar te willen krijgen. Dan moet je natuurlijk nog maar afwachten of dat je gegund is, maar in ons geval was dat ook zo. Een dag na de verjaardag van de oudste, had ik een positieve zwangerschapstest van de jongste te pakken. Hoera! Maar hoe bevalt dat nu echt, twee kindjes onder de twee? En hoe het het nu, 3 jaar later? De tweede zwangerschap Het leek me zo'n goed idee: snel achter elkaar zwanger worden. Als de eerste dag nog een dutje deed, kon ik ook nog even plat. Op zich was dat ook het geval, dus dat was fijn. Maar wat minder fijn was: ik denk dat mijn lichaam nog...

Continue reading

Mijn beste tip tegen slaapproblemen

Als jonge moeder slaap je niet veel. Het is niet anders: kleine kinderen huilen 's nachts om tal van redenen, dus écht veel uurtjes breng je niet door in bed. Toch kwam mijn grootste slaapgebrek niet door de kinderen, die kwam door mijn burn-out. Gelukkig heb ik inmiddels een manier gevonden om hiermee om te gaan. Ik wil hem graag met jullie delen.  Er is werkelijk niets vervelender dan niet in slaap kunnen vallen, terwijl de mogelijkheden er wel zijn. Mijn kinderen zijn namelijk erg goede slapers en het gebeurt dan ook vrijwel nooit dat ze ons 's nachts wakker maken. Toch heb ik de afgelopen 1,5 jaar vaak 's nachts wakker gelegen, trap op, trap af gelopen en allerlei manieren...

Continue reading

Een burn-out is GEEN depressie!

Laatst hadden mijn broer en ik een leuke dag samen. "Wel fijn hoor B, dat je niet meer depressief bent!" Ondanks dat ik achter het stuur zat, keek ik hem verbaasd aan. Depressief? Volgens mij ben ik dat helemaal niet geweest! Sterker nog: een burn-out is GEEN depressie. Ik herhaal: GEEN. Het valt me op dat veel mensen dat toch denken. Ik wil dus eens uiteenzetten wat er verschillend aan is. Laat ik voorop stellen dat een burn-out alles behalve gezellie aanvoelt. En dat ik inderdaad wel eens dagen heb gehad waarop ik erg somber was, omdat ik me overprikkeld voelde, angstig was, wékenlang maximaal 3 uur per nacht sliep of ronduit midden in een paniekaanval zat. In die zin overlappen...

Continue reading